งเจ้าออกมาเท่านั้น เมื่อเจ้าออกมา ถึงเจ้าจะหายตัวไป ไม่กลับมาที่สำนักอีก ก็ไม่มีใครพูดอะไรได้อีกแล้ว”
เขาพูด พลางลูบหนวดเครา หน้าตาน่าเกรงขาม “ข้าเป็นนักเล่นแร่แปรธาตุที่มีชื่อเสียงของสำนักโอสถตะวัน และเป็นเจ้าเขาแห่งยอดเขาซานหยาง ฐานะและตำแหน่งของข้าไม่ธรรมดาถึงเพียงนี้ ไม่ว่าไปที่ใดทุกคนล้วนมองด้วยสายตาเลื่อมใส ด้วยเหตุนี้ ข้าไม่อาจมีชื่อเสียงเสื่อมเสียเช่นการสังหารศิษย์ได้
ฉะนั้น ข้าจึงคิดหาวิธีหนึ่งไว้แล้ว ขอเพียงเจ้าออกจากสำนักไป เช่นนั้น เรื่องทุกอย่างก็จะไม่เกี่ยวข้องกับเจ้าแล้ว อยู่ที่นี่ ไม่มีใครรู้ว่าเจ้าถูกผู้ใดจับตัวไป ไม่มีใครรู้ว่าจะไปช่วยเจ้าที่ใด ไม่มีใครรู้ว่าเจ้าอยู่หรือตาย และนี่ ก็คือสิ่งที่ข้าต้องการ ฮ่าๆๆๆๆ!”
เขาแหงนหน้าหัวเราะเสียงดัง เสียงนั้นดังก้องกลางป่า และกึกก้องอยู่ในใจของซั่งกวนหวั่นหรง เย็นยะเยือกจับขั้วหัวใจ ดุจน้ำแข็งที่หนาวเหน็บเสียดแทงกระดูก
นางข่มกลั้นความกลัวในใจ แล้วถามว่า “เหตุใดต้องเป็นข้า? มีคนตั้งมากมาย แต่เหตุใดต้องเป็นข้าด้วย? เพราะข้าเป็นร่างรวมวิญญาณงั้นหรือ? ท่านต้องการวิญญาณต้นของข้าใช่หรือไม่? เพื่อเตรียมรับมือกับอายุขัยที่กำลังจะหมดของท่าน?”
“เจ้ารู้แล้ว?”
ซานหยางจื่อประหลาดใจ คล้ายตกใจและนึกไม่ถึงที่นางรู้ ฉะนั้นจึงยิ้มแล้วพยักหน้า “ถูกต้อง เจ้าเป็นศิษย์ปิดสำนักของข้า แล้วเจ้าก็รู้ว่าข้าเคยได้รับบาดเจ็บสาหัส ตอนนี้อาการบาดเจ็บนั่น
