่มากนักให้เขาเป็นรางวัล
ว่าไปแล้ว การที่เฟิ่งจิ่วมียาน้ำที่นักเล่นแร่แปรธาตุไม่อาจทำขึ้นมาได้ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร
“อืม ก็ได้! เรื่องที่เจ้าบอก ข้าจำไว้หมดแล้ว” เขาพยักหน้า เก็บยาบนโต๊ะให้หมด จากนั้นก็บอกกับเฟิ่งจิ่วว่า “เรื่องศิษย์พี่เฉินทางนี้มอบหมายให้เป็นหน้าที่ข้า ข้าจำไว้หมดแล้ว เจ้าวางใจได้!”
“ขอรับ” เฟิ่งจิ่วพยักหน้า แล้วก็อธิบายรายละเอียดอย่างอื่นให้เขาฟังอีก จากนั้นก็ขอตัวกลับ
วันต่อมา เดิมทีเธอคิดจะใช้ข้ออ้างส่งยาทิพย์ขึ้นไปที่ชั้นแปด เพื่อไปหาท่านแม่ของเธอ นึกไม่ถึง เพิ่งจะเดินออกจากถ้ำก็เห็นท่านแม่ของเธอเดินมาจากบริเวณใกล้ๆ
เธอชะงักงัน ก่อนจะรีบสาวเดินเข้าไปหา “อาจารย์อา ท่านเป็นอะไรไป?” นึกแล้วก็น่าขัน ทั้งที่เป็นมารดา ทั้งที่รู้ตัวตนกันแล้ว แต่กลับต้องเรียกขานว่าอาจารย์อา
“เจ้าพักอยู่ที่นี่หรือ?” ซั่งกวนหวั่นหรงมองถ้ำโทรมๆ ข้างหลังเธอ แล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย
“ศิษย์พักอยู่ที่นี่แหละขอรับ” เธอยิ้มตาหยี ถามว่า “เข้าไปนั่งก่อนไหมขอรับ?”
“อืม” ซั่งกวนหวั่นหรงพยักหน้า แล้วเดินเข้าไปในถ้ำพร้อมเธอ
ครั้นเข้ามาข้างใน ก็พบว่าในถ้ำไม่เพียงเล็ก แต่ยังมีข้าวของเครื่องใช้ไม่ครบครันด้วย แม้แต่ที่อาบน้ำก็ยังไม่มี พอนึกว่าเธอไม่มีแม้แต่สถานที่ให้อาบน้ำได้อย่างสบายใจ นางก็อดละอายใจไม่ได้
เพื่อตามหานาง เฟิ่งจิ่วถึงได้เข้ามาในสถานที่เช่นนี้ และกลายเป็นศิษย์ชั้นล่างของยอดเขาซานหยาง นางที่เป
