้เฉินเต้าต้องนอนติดเตียง
“เป็นอย่างไรบ้าง?” ลั่วเหิงเห็นเขาลูบคลำอยู่ครู่หนึ่งก็ยังไม่มีความคืบหน้า จึงอดถามไม่ได้
“ต้องผ่าตัด” เธอพูดเสียงเบา “นอกจากกระดูกสันหลังส่วนเอวเคลื่อน ยังมีเศษกระดูกหักที่ทิ่มแทงอยู่ข้างในอีก ต้องทำความสะอาด” พูดจบ เธอก็ลงจากเตียง ใส่รองเท้าแล้วเดินออกไปข้างนอก
“อ้าว เจ้าจะไปไหน?”
“รอข้าเดี๋ยว ข้าจะไปตักน้ำสะอาดมาหนึ่งอ่าง” เฟิ่งจิ่วบอกโดยไม่หันหลัง ออกจากห้องนอนเข้าไปตักน้ำสะอาดในห้องอาบน้ำมาหนึ่งอ่าง จากนั้นก็เตรียมของที่จำเป็นต้องใช้จนครบ แล้วกลับมาในห้องนอนอีกครั้ง
“ให้เขานอนคว่ำตัวราบไปกับเตียง ท่านมาช่วยข้าที” เฟิ่งจิ่วกำชับ หยิบมีดเล็กมีดใหญ่ รวมถึงแหนบและเข็มกับยาต่างๆ ออกมา ลั่วเหิงมองดูมีดเล็กเหล่านั้นที่ส่องประกายวาววับ ก็อดตัวสั่นไม่ได้ “จะ… เจ้าจะทำอะไรน่ะ?”
“เมื่อครู่ข้าก็บอกแล้วไม่ใช่หรือ? เขาบาดเจ็บที่กระดูกสันหลังส่วนเอว มีเพียงผ่าตัดจัดกระดูกให้เข้าที่ และทำความสะอาดเศษกระดูกพวกนั้นเขาจึงจะหายดีได้”
เธอพูดโดยไม่เงยหน้า หลังจากทำความสะอาดมือก็กำชับว่า “ยามข้าลงมีดท่านห้ามตื่นตูมเสียงดัง หากข้ามีเหงื่อท่านต้องเอาผ้าสะอาดคอยเช็ดเหงื่อให้ข้า ห้ามให้เหงื่อของข้าหยดลงไปบนแผลเด็ดขาด นอกจากนี้ ตอนที่ข้าบอกให้ท่านห้ามเลือด ท่านต้องใช้แหนบอันนี้หนีบผ้าสะอาดพวกนี้ซับเลือดไว้ ห้ามถามมาก”
“ตะ… แต่ว่า จะ เจ้าจะทำได้หรือ? มีดเล็กมีดใหญ่พวกนี้ เขา เขาจะ
