กอึ้ง รีบก้าวเข้าไป “เร็วเข้า ประคองเขาขึ้นเตียง!”
“อ้อๆ” ลั่วเหิงเองก็เหมือนจะตกใจ รีบรับคำ แล้วช่วยเฟิ่งจิ่วยกคนขึ้นไปบนเตียง จากนั้นก็วิ่งออกไปอย่างรีบร้อน ตะโกนบอกว่า “ข้าจะไปเรียกหมอ!”
เฟิ่งจิ่วยังไม่ทันได้พูดอะไร ก็เห็นเขาเปิดเขตอาคมถ้ำแล้ววิ่งพรวดพราดออกไป
เห็นอย่างนั้น เธอจึงทำได้เพียงตรวจอาการให้เฉินเต้า เธอจับชีพจรของเขาก่อน แล้วก็พบว่าอาการบาดเจ็บในร่างกายเขายังไม่หายสนิท เป็นเหมือนที่ลั่วเหิงบอก จุดที่บาดเจ็บหนักที่สุดก็คือกระดูกสันหลังส่วนเอว
หยิบยาเม็ดหนึ่งออกมาจากห้วงมิติแล้วยัดใส่ปากเขา ฝ่ามือขับเคลื่อนกลิ่นอายพลังวิญญาณเพื่อช่วยย่อยสลายยา จากนั้นก็ช่วยทำแผลที่หน้าผากให้เขา เวลาประมาณหนึ่งก้านธูปผ่านไป ก็เห็นเขาค่อยๆ ฟื้นขึ้นมา
“ศิษย์พี่เฉิน ข้าเอง เฟิ่งจิ่ว ตอนนี้ท่านรู้สึกอย่างไรบ้าง?” เธอถามเสียงอ่อน มองดวงตาที่ว่างเปล่าของเขา ก็อดพูดไม่ได้ว่า “ท่านไม่ต้องห่วง กระดูกสันหลังส่วนเอวของท่านไม่ใช่เรื่องใหญ่ ขอเพียงรักษาหายก็จะเป็นปกติ”
เธอพูดเรื่องจริง แต่เฉินเต้ากลับฟังเป็นคำปลอบใจ ด้วยเหตุนี้ ใบหน้ายังคงไร้อารมณ์เช่นเดิม เพียงพึมพำว่า “ข้าเป็นเพียงคนพิการคนหนึ่ง ข้ากลายเป็นคนไร้ประโยชน์ไปแล้ว จะมีชีวิตอยู่ไปเพื่ออะไร?”
“ศิษย์พี่เฉิน เหตุใดท่านจึงยอมแพ้ในตนเองได้เล่า? ก็แค่กระดูกหักไม่กี่ท่อนเองไม่ใช่หรือ? มีอะไรน่าห่วงกัน? ขอเพียงกระดูกที่หักสมานเข้าด้วยกันก็หายดีแ
