ไม่มีประโยชน์?”
“จะมีประโยชน์อะไรได้อีก? เจ้าไม่รู้หรอก หลังเกิดเรื่องกับเฉินเต้า ผู้อาวุโสสูงสุดเคยไปเยี่ยมเขาแล้ว เฉินเต้ากับผู้อาวุโสสูงสุดเป็นญาติกัน หลังตรวจอาการเฉินเต้าเสร็จ ผู้อาวุโสสูงสุดกล่าวประโยคหนึ่ง นั่นแหละเป็นประโยคที่สะเทือนใจที่สุด”
ได้ยินอย่างนั้น เธอชะงักเท้า ถามว่า “พูดว่าอะไรขอรับ?”
ลั่วเหิงหยุดเดิน แล้วตอบว่า “หลังจากที่ผู้อาวุโสสูงสุดให้หมอหลายคนและเหล่านักเล่นแร่แปรธาตุตรวจอาการของเฉินเต้า แล้วรู้ว่าเขาบาดเจ็บที่กระดูกสันหลังส่วนเอวไม่สามารถลุกขึ้นยืนได้อีกตลอดชีวิต จึงบอกว่าจะแจ้งคนที่ตระกูลให้มารับเฉินเต้ากลับ ให้เขากลับไปใช้ชีวิตบั้นปลายที่ตระกูลเฉิน”
พูดมาถึงตรงนี้ เขาก็ถอนหายใจอีก “เจ้าว่า สภาพเฉินเต้าตอนนี้หากถูกส่งตัวกลับไปที่ตระกูล จะเรียกว่าใช้ชีวิตบั้นปลายได้เสียที่ไหน? นั่นไม่ต่างอะไรจากการกลับไปรอความตายเลย แต่ตอนนี้จะทำอะไรได้อีกเล่า? แม้แต่ผู้อาวุโสสูงสุดยังทอดทิ้งเขาแล้ว อีกอย่าง พอเรื่องนี้แพร่ออกไป พวกคนที่เคยสนิทกับเขาก็เริ่มตีตัวออกห่าง กลับมาจากดินแดนลับครั้งนี้ไม่มีใครไปเยี่ยมเขาเลยสักคน
นึกถึงช่วงที่เขากำลังรุ่งโรจน์ที่สุด คนพวกนั้นต่างพากันร้องเรียกเขาว่าศิษย์พี่เฉินๆ ขอร้องให้เขาชี้แนะเกี่ยวกับการหลอมยา ขอร้องให้เขาแลกยากัน ตอนนี้คนพวกนั้นกลับหลบหน้าเขา ก็มีแต่ข้าที่ยังพอมีคุณธรรมอยู่บ้าง”
เฟิ่งจิ่วได้ยินก็ทำหน้าไม่ยี่หระ กล่าวว่า “ผ
