แต่เมื่อเห็นเขานอนแน่นิ่งไม่ไหวติงอยู่ตรงนั้น ในสภาพร่างกายท่วมเลือด หัวใจของเขาพลันหนักอึ้งไปทั้งดวง
เขาเหมือนจะได้ยินเสียงกร๊อบที่ดังขึ้นตอนเหยี่ยวโลหิตปากแดงจิกร่างของเขาจนบาดเจ็บ ได้รับบาดเจ็บตรงไหนกันแน่นะ?
เขาไม่กล้าลงไป เพราะด้านล่างนั้นเต็มไปด้วยสัตว์ร้ายมากมาย หากเขาลงไปจะต้องถูกเหยียบจนแบนแน่นอน
โชคดีที่สัตว์ร้ายพวกนั้นวิ่งผ่านไปโดยไม่หยุด หลังจากสัตว์ร้ายพวกนั้นวิ่งผ่านไปแล้ว เขาหันไปมองรอบๆ เมื่อมั่นใจว่าไม่มีอันตรายจึงค่อยลงไป
“ศิษย์พี่เฉิน? ศิษย์พี่เฉิน?”
ท่ามกลางคนมากมาย เฉินเต้าถือว่าเป็นคนที่เที่ยงตรงที่สุดแล้ว แม้เขาจะรักตัวกลัวตายเช่นกัน แต่กลับไม่อาจทนเห็นคนอย่างเฉินเต้าถูกทิ้งไว้ที่นี่
ทั้งที่ช่วยคนไว้แท้ๆ แต่พริบตาเดียวคนคนนั้นกลับผลักไสเขาไปสู่ความตาย ช่างเป็นการทำคุณบูชาโทษอย่างแท้จริง มนุษย์ล้วนเห็นแก่ตัว แต่พอได้เห็นกับตาตนเอง ได้ประสบกับตนเองถึงได้รู้ว่าความเห็นแก่ตัวเช่นนั้นช่างเย็นชาเหลือเกิน
เขาอยากประคองเฉินเต้าออกจากคูน้ำนั้น แต่คูน้ำบนภูเขากว้างพอแค่คนหนึ่งคนเข้าไป ซ้ำยังลึกประมาณครึ่งจั้ง หากจะประคองเขาออกมาก็ดูจะต้องใช้แรงอยู่ไม่น้อย อีกทั้งเขาก็กลัวว่าหากประคองฉินเต้าส่งเดชจะทำให้บาดแผลบนตัวเขายิ่งสาหัสกว่าเดิมหรือไม่ ชั่วขณะหนึ่งจึงไม่รู้จะทำอย่างไรดี
“ศิษย์พี่เฉิน? ศิษย์พี่เฉิน?”
เขาตะโกนเรียกอยู่ข้างๆ เห็นว่าไม่ได้การ จึงทำได้เพียงขี่กระบี่บิ
