เฟิ่งจิ่วพูดถึงประเด็นสำคัญตรงๆ เพียงแต่ แม้แต่เธอก็ยังไม่รู้ ว่าเหตุใดต้องเป็นท่านแม่ของเธอ? หรือว่าในตัวท่านแม่ของเธอมีสิ่งใดที่ซานหยางจื่อหมายตาอยู่?
การที่ซานหยางจื่อรับนางเป็นศิษย์ปิดสำนัก และพาเธอเข้าสำนักแต่กลับไม่จัดพิธีกราบอาจารย์ให้นาง และยังไม่อนุญาตให้นางลงจากเขา เธอมักรู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่ชอบมาพากล
ราวกับว่ากลัวนางจะหนีไปอย่างไรอย่างนั้น
ซั่งกวนหวั่นหรงนัยน์ตาไหวระริก ยิ้มบอกว่า “เจ้าไม่ต้องกังวล เรื่องนี้ข้าจะระวัง ทั้งหมดนี้อยู่ที่นี่ก็หาคำตอบไม่ได้ อย่างไรก็ต้องกลับสำนักถึงจะรู้”
“ขอรับ”
เฟิ่งจิ่วรับคำ จากนั้นก็ไปตามหายาอีกสองชนิดกับนาง แต่ในใจกลับครุ่นคิด หากนำยาสามชนิดนี้มาปรุงร่วมกัน จะกลายเป็นยาแบบใดกันแน่?
หลายวันต่อมา พวกเฉินเต้าที่อยู่ในป่าหลังจากหลอมยาเสร็จหนึ่งเตาแล้ว ก็เริ่มออกตามหายาทิพย์อีกครั้ง
“ความจริงพวกเราควรไปที่เขาหมื่นโอสถกันนะ ที่นั่นมีแต่ยาทิพย์ล้ำค่า แต่น่าเสียดาย…” นักเล่นแร่แปรธาตุคนหนึ่งพูดขึ้นมา แววตาคาดหวัง แต่ก็แฝงไปด้วยความกลัว
ที่แห่งนั้นมียาทิพย์เยอะก็จริง แต่ก็มีอันตรายอยู่ไม่น้อย สำหรับนักเล่นแร่แปรธาตุอย่างพวกเขาที่ฝึกบำเพ็ญแค่เพียงพลังวิญญาณไม่ฝึกพลังต่อสู้ พลังของผู้ฝึกตนระดับหลอมแก่นพลังอย่างพวกเขายังสู้พลังต่อสู้ของผู้ฝึกตนระดับสร้างรากฐานไม่ได้ด้วยซ้ำ
พลังต่อสู้อย่างนี้หากเข้าไปที่นั่น ไม่แน่อาจตายอยู่ที่นั่นได้ทุกเมื่อ แต่พอน
