หลอมยาเพิ่มอายุขัย? แต่ยาเพิ่มอายุขัยทั่วไปไม่น่าจะมีประโยชน์กับซานหยางจื่อแล้ว จากที่เธอรู้มา ซานหยางจื่อมีอายุหลายร้อยปีแล้ว
ขณะกำลังคิด จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงสวบสาบดังมา เธอหันไปมอง ไม่รู้ว่ามีลิงนับสิบตัวมาโผล่อยู่บนต้นไม้ตั้งแต่เมื่อใด แต่ละตัวร้องเจี๊ยกๆ บางตัวยังทำท่าจะไปแกะเชือกเส้นนั้น
“ไสหัวไปนะ!”
เฟิ่งจิ่วตะโกนไล่ สะบัดมือไปหนึ่งที แรงกดดันขุมหนึ่งพุ่งโจมตีไปทางลิงพวกนั้น บางทีอาจเป็นเพราะกลัวแรงกดดันของสัตว์เทวะโบราณในตัวเธอ ลิงพวกนั้นถูกซัดปลิวออกไปหลายจั้งแล้วลุกขึ้นมา แต่กลับไม่กล้าเข้ามาอีก เพียงแต่แยกย้ายหนีหายไปคนละทิศคนละทาง
เธอนั่งอยู่บนต้นไม้ที่ผูกเชือกไว้ มือหนึ่งจับเชือก รับรู้การเคลื่อนไหวด้านล่างผ่านความแน่นและจังหวะการสั่นสะเทือนของเชือก
ขณะเดียวกัน ซั่งกวนหวั่นหรงที่ลงไปด้านล่างกำลังมองหาไปทั่วหน้าผา เมื่อมองเห็นยาทิพย์ชนิดนั้นที่งอกอยู่ระหว่างซอกหิน ดวงตานางเป็นประกาย สีหน้าดีใจ
“นั่นชบาป่าหินเหล็ก!”
มองดูยาทิพย์ที่อยู่ห่างออกไปประมาณครึ่งจั้ง นางจับเชือกไว้ด้วยสองมือ สองขาเขย่งเหยียบอยู่บนหน้าผา ยืดตัวออกไปด้านนอกเล็กน้อย จากนั้นก็สูดหายใจเฮือกหนึ่ง ใช้สองเท้ายันหน้าผาแล้วเหวี่ยงเชือกไปทางนั้น
เฟิ่งจิ่วที่อยู่ข้างบนสัมผัสได้ว่าเชือกขยับแรง จึงตกใจ รีบลุกขึ้นแล้วตะโกนลงไปข้างล่าง “อาจารย์อาซั่งกวน ท่านไม่เป็นไรใช่ไหมขอรับ?”
“ไม่เป็นไร ข้าเจอชบาป่าหินเหล็กแล้
