่อน “ท่านอาจารย์ของข้าให้ข้าเด็ดยาสามชนิด หนึ่งในนั้นคือชบาป่าหินเหล็ก ยาทิพย์ชนิดนี้มักขึ้นอยู่ระหว่างซอกหินผา พบเห็นได้เฉพาะตามหน้าผาสูงชันเท่านั้น อีกเดี๋ยวข้าจะไปดูตรงไหล่เขา เจ้ารออยู่ข้างบนก็พอ”
“ชบาป่าหินเหล็ก? นี่เป็นยาทิพย์ชั้นดี พบเห็นได้น้อยมาก ยาทิพย์อย่างนี้จะต้องมีสัตว์วิญญาณคอยคุ้มครองอยู่แน่ ซ้ำยังอยู่ตรงไหล่เขาอีก ที่นั่นมีงูพิษอยู่เยอะ” เฟิ่งจิ่วแย้ง ขมวดคิ้ว “ในเมื่อจะเด็ดชบาป่าหินเหล็ก เช่นนั้นให้ข้าลงไปเด็ดเถิดขอรับ! ข้ารู้จักยาทิพย์ชนิดนี้”
“ไม่ได้ อันตรายเกินไป ข้าลงไปเอง วางใจเถิด! ข้าไม่ได้เพิ่งเด็ดยาครั้งแรก ไม่เป็นไรหรอก” นางปฏิเสธทันที เมื่อมาถึงด้านบนนั้น ก็หยิบเชือกหนาๆ เส้นหนึ่งออกมาจากห้วงมิติเพื่อมัดตัว
“ตอนมาข้าเตรียมตัวไว้แล้ว ของมีพร้อมทุกอย่าง อีกทั้งยังกินยาแก้พิษล่วงหน้าแล้วด้วย”
ได้ยินนางพูดอย่างนี้ เฟิ่งจิ่วจนใจ ทำได้เพียงเดินเข้าไปหยิบเชือกจากมือนางมามัดไว้บนตัวนาง พลางกำชับว่า “เช่นนั้นท่านระวังตัวด้วย ข้ารอท่านอยู่ข้างบนนี้ ปลายเชือกก็ผูกไว้กับต้นไม้ใหญ่ตรงนี้ก็แล้วกัน!”
ขณะพูด เธอก็เอาปลายเชือกอีกด้านไปผูกไว้กับต้นไม้ใหญ่ด้านข้าง บอกว่า “หากมีเรื่องอะไรก็ตะโกนเรียกข้า หรือไม่ก็กระตุกเชือกหนึ่งที”
ได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าของซั่งกวนหวั่นหรงเผยรอยยิ้มอ่อนโยน “ข้ารู้แล้ว เจ้าไม่ต้องห่วง เจ้ารอข้าอยู่ตรงนี้ก็ต้องระวังรอบๆ ด้วยเล่า เผื่อมีสัตว์ร้
