ายใจ “ศิษย์น้องยังมีความปรารถนาที่ไม่สมหวัง ยังมีคนที่อยากไปพบ”
ตาย นางไม่กลัว แต่นางกลัวว่านางจะไม่ได้เจอลูกสาวของนาง ไม่ได้เจอชายผู้ที่ซ่อนอยู่ในส่วนลึกของหัวใจอีก…
เฟิ่งจิ่วเห็นสีหน้าของนาง กอปรกับน้ำเสียงจนใจนั้นแล้ว หัวใจพลันบีบรัด ท่านแม่ ท่านกำลังคิดถึงข้ากับท่านพ่ออยู่ใช่หรือไม่? อยากกลับไปหาพวกข้าใช่หรือไม่? ความจริงแล้ว ข้าอยู่ตรงนี้แล้ว อยู่ตรงหน้าท่านนี้เอง
ต้วนมู่ไป๋ได้ยินก็ทำหน้าหนักใจ เขาพยักหน้าอย่างหนักแน่น “ศิษย์น้องวางใจ ศิษย์พี่ใหญ่รับปากเจ้า” เขามองนางด้วยสายตาลึกซึ้ง พลางกำชับอย่างไม่วางใจ “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ งั้นพวกเจ้าเข้าไปในนั้นแล้วต้องระวังตัวด้วยเล่า”
“เจ้าค่ะ” ซั่งกวนหวั่นหรงพยักหน้ารับคำ มองส่งเขาเดินไปหาอีกสองคน แล้วทั้งสามก็จากไปพร้อมกัน
“พวกเราไปกันเถิด!” นางมองเฟิ่งจิ่วแล้วบอก หันตัวเดินไปข้างหน้า
เฟิ่งจิ่วเดินตามหลัง จ้องมองนาง อ้าปากทำท่าจะพูดอะไร แต่กลับไม่รู้ว่าจะเริ่มพูดอย่างไรดี
หรือเธอจะบอกนางไปตรงๆ ว่าเธอคือลูกสาวของนาง? บอกนางว่าเธอก็คือเฟิ่งชิงเกอ? นางจะเชื่อไหม? หากพูดออกไป แม้แต่เธอก็ยังยากจะเชื่อ คนที่เมื่อก่อนเป็นเพียงคนในแคว้นระดับเก้า จะมาอยู่ในแปดจักรวรรดิใหญ่ได้อย่างไร อีกอย่างยังมายืนอยู่ต่อหน้านางด้วย?
หากพูดออกไปอย่างนี้ เกรงว่านางคงมีแต่จะคิดว่าเธอถูกคนอื่นส่งตัวมาตีสนิทกับนางเท่านั้น
นึกถึงตรงนี้ เธอได้แต่เกาหัวอย่างนึกปวดหัว
