แปรธาตุที่เป็นผู้ฝึกตนระดับหลอมแก่นพลังเท่านั้นที่เข้ามาได้ เด็กหนุ่มนั่นเป็นเพียงศิษย์ชั้นล่าง อีกทั้งยังเป็นผู้ฝึกตนระดับสร้างรากฐาน? ยังตามมาถึงที่นี่อีก?
“หา?”
ทั้งสองตะลึง สบตากันแวบหนึ่งแล้วหันไปมองข้างหลัง ยามมองเห็นเงาร่างที่ตามหลังมา ทั้งสองก็ทำหน้าประหลาด “พวกข้าบอกให้เขาออกไปก่อนแล้วแท้ๆ นึกไม่ถึงว่าเขากลับตามเข้ามา”
ที่ทำให้พวกเขาแปลกใจก็คือ ศิษย์ชั้นล่างคนนี้กลับตามฝีเท้าพวกเขามาทัน?
แต่ว่า เมื่อพวกเขาเห็นศิษย์ชั้นล่างคนนั้นมีสภาพสะบักสะบอม ชุดสีเขียวถูกเกี่ยวขาดบางจุด ใบหน้าก็เปื้อนฝุ่นดิน หอบหายใจหนักหน่วงและมีเหงื่อท่วม ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก
“อาจารย์อาซั่งกวน!”
เฟิ่งจิ่วหันไปโบกมือให้ท่านแม่ของเธอจากที่ไกลๆ ยิ้มกว้างด้วยความดีใจ เพราะเห็นนางยืนอยู่ตรงนั้นอย่างปลอดภัย ด้วยเหตุนี้เธอจึงสาวเท้าเดินไปข้างหน้าเร็วๆ
สวรรค์รู้ว่าเพื่อทำให้ตัวเองมีสภาพสะบักสะบอม เธอต้องลำบากจนเหงื่อท่วมขนาดไหน? หากตามมาด้วยสภาพสะอาดหมดจดและผ่อนคลาย พวกเขาไม่รู้สึกแปลกใจสิถึงจะแปลก
มาถึงด้านหน้า เธอยิ้มตาหยีแล้วหันไปคารวะต้วนมู่ไป๋ “คารวะอาจารย์อาขอรับ”
อยู่บนยอดเขาซานหยางมาตั้งนานกลับไม่เคยเห็นหน้าเขาสักครั้ง นึกไม่ถึงว่าจะได้เจอที่นี่ทีเดียวสามคน อีกหนึ่งคนที่เหลือเหมือนจะไม่อยู่ในนี้?
“เหตุใดเจ้าจึงอยู่ที่นี่ด้วย?” ซั่งกวนหวั่นหรงมองเฟิ่งจิ่วแล้วถาม เห็นเขามีสภาพเหงื่อท่วมตัว แต่บนตัวกลับไม่
