นั่น จะต้องสั่งให้ศิษย์น้องไปเด็ดมาแน่”
“หรือว่าเรื่องที่ศิษย์พี่ใหญ่พูดจะเป็นจริง? ท่านอาจารย์คิดจะ…”
“ไม่ว่าอย่างไร ข้าคิดว่าพวกเราควรเตือนศิษย์น้อง”
“แต่เรื่องที่ท่านอาจารย์ตัดสินใจไปแล้ว เกรงว่าแม้เราจะตั้งใจ ก็คงไม่อาจเปลี่ยนแปลงอะไรได้”
“อย่างอื่นค่อยว่ากัน ถ้าหากศิษย์น้องไปเด็ดยาสามชนิดนั้นจริง เช่นนั้นนางต้องอยู่บนเขาหมื่นโอสถในส่วนลึกของดินแดนลับนี้แน่ๆ ต้องเป็นที่นั่นถึงจะมียาสามชนิดนั้นที่ท่านอาจารย์ต้องการ แต่เขาหมื่นโอสถนั่นมีสัตว์วิญญาณเฝ้าอยู่มากมาย เกรงว่าพวกเราจะช้าเกินไปแล้ว ศิษย์น้องคงจะ…”
“เช่นนั้นพวกเรารีบไปกันเถิด ไม่แน่อาจช่วยอะไรได้บ้าง”
ด้วยเหตุนี้ ทั้งสองหารือกันเสร็จก็เตรียมตัวจะมุ่งหน้าเข้าไปในส่วนลึกของป่า ทว่าในเวลานี้ มีมือคู่หนึ่งยื่นมาดึงเสื้อคลุมของพวกเขาไว้
“อาจารย์อาทั้งสอง โปรดรอสักครู่ขอรับ”
เฟิ่งจิ่วที่ได้ยินบทสนทนาของพวกเขาสองคนมองพวกเขา กระพริบตาปริบๆ ด้วยสีหน้าไร้เดียงสา กล่าวว่า “อาจารย์อา พวกท่านพาข้าไปด้วยเถิด! ที่นี่เป็นป่าลึกภูเขาสูง ข้าอยู่ในนี้คนเดียวจะตายเอาได้นะขอรับ”
“เจ้าเดินไปตามทิศทางนี้ก็จะออกไปที่รอบนอกได้แล้ว พวกเราจะเข้าไปในส่วนลึก เจ้าตามไปกลับจะยิ่งไม่สะดวก” หนึ่งในนั้นบอก สะบัดมือเหลือบมองเสื้อคลุมที่ถูกดึง “ปล่อย”
เฟิ่งจิ่วไม่ปล่อย กลับแย้งว่า “แต่ว่าอาจารย์อาขอรับ หากพวกท่านไป แล้วข้าเจอสัตว์ร้ายขณะออกไปจะทำอย่างไรเล่า
