หมีที่ล้มลงไปอย่างอ่อนแรง เฟิ่งจิ่วหัวเราะเบาๆ แล้วก้าวเข้าไป “เป็นอย่างไร? ข้าไม่ได้โกหกเจ้าใช่ไหม? เจ้าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของข้าจริงๆ”
เธอเดินมาใกล้แผ่นหลังของแม่หมีแล้วตรวจสอบบาดแผล จากนั้นก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย “ธนูเช่นนี้เป็นปากเป็นตะขอ หากดึงออกมาเลยเกรงว่าจะฉีกเนื้อเจ้าติดออกมาด้วย จิ๊ๆ ไม่รู้ใครที่ไหนใช้ธนูก็แล้วไป ยังใช้แบบที่เป็นตะขอเช่นนี้อีก”
พูดไปพลาง นางก็หยิบมีดสั้นออกมา ในเมื่อดึงออกมาเลยไม่ได้ เช่นนั้นก็ทำได้เพียงต้องกรีดเปิดแผลเล็กน้อยเพื่อเอาลูกธนูออกมา โชคดีที่เธอมียาชา หลังจากใช้ยาชาทาบริเวณรอบๆ แผล จึงค่อยลงมือ
ใช้เวลาประมาณครึ่งก้านธูป ลูกธนูอาบเลือดก็ถูกนำออกมา เฟิ่งจิ่วใส่ยาและปิดแผลให้มัน จากนั้นก็ทำความสะอาดมือแล้วป้อนยาให้เจ้าหมีสีน้ำตาลหนึ่งเม็ด และดึงเข็มเงินสองเล่มที่อยู่บนตัวของเจ้าหมีสีน้ำตาลออกมา
“เสร็จแล้ว”
เธอถอยหลังหลายก้าว ยิ้มถามว่า “เจ้าเคยกินอะไรที่แก้พิษได้มาใช่หรือไม่? ไม่เช่นนั้นจะไม่โดนพิษเล่นงานได้อย่างไรกัน? หรือว่า ในป่าแห่งนี้มีสมุนไพรอะไรที่แก้สารพัดพิษได้?”
เธอครุ่นคิด แล้วรู้สึกว่ามีความเป็นไปได้สูง
“กรรซ์”
เจ้าหมีสีน้ำตาลคำรามเสียงดัง ตั้งท่าระวัง แต่หลังจากเห็นว่าเฟิ่งจิ่วไม่ได้ทำอะไรมันอีก เสียงคำรามก็เบาลงหลายส่วน มันนอนหมอบอยู่ตรงนั้นไม่ขยับ กระทั่งร่างกายเริ่มมีเรี่ยวแรง ก็รีบกระโดดลุกขึ้น แล้ววิ่งเข้าไปในป่าอย่างรวดเร็ว
“อ้าว จากไป
