ึ เจ้าโกหกใครอยู่? เจ้าเป็นเด็กส่งของถึงจะเอายาให้คนอื่น อย่างไรก็ต้องเก็บไว้ให้ตนเองบ้าง ไม่มีทางให้ไปหมดหรอก”
เขาแสยะยิ้ม สองมือกอดอกมองเฟิ่งจิ่วที่ล้มลงนั่งอยู่บนพื้น แล้วพูดด้วยความหงุดหงิด “รีบเอายาออกมา อีกอย่าง กลับไปแล้วบอกผู้ดูแลด้วยว่าเจ้าจะไม่ทำงานที่ชั้นแปดอีก ไม่อย่างนั้น หึๆ!”
ตอนนี้ เฟิ่งจิ่วที่นั่งอยู่บนพื้นกำลังคิดในใจว่า เก็บพวกเขาเสีย? ฆ่าย่อมไม่ได้ จะเป็นเรื่องใหญ่เกินไป ซ้อมพวกเขาสักรอบ? ดูเหมือนจะไม่ค่อยเข้าท่าเหมือนกัน เพราะเธอแสดงให้เห็นว่าตนเองเป็นผู้ฝึกตนระดับสร้างรากฐานเท่านั้น หากผู้ฝึกตนระดับสร้างรากฐานคนหนึ่งสามารถซ้อมผู้ฝึกตนระดับหลอมแก่นพลังหลายคนได้ เดาว่าคนข้างบนคงจะแตกตื่นกันแน่นอน
เช่นนั้นกุมหัวแล้วยอมโดนพวกเขาตีหรือ? เธอไม่ยอมเสียเปรียบอย่างนี้หรอก! วางยาพวกเขาสักหน่อย ข้อนี้กลับพอเป็นไปได้
ขณะเดียวกัน เฟิ่งจิ่วไม่สังเกตเลยว่า ห่างออกไปไม่ไกล เงาร่างสีขาวร่างหนึ่งกำลังขี่กระบี่บินลงมาจากยอดเขาชั้นเก้า มุ่งหน้าลงไปที่ชั้นแปด ทว่า ยามเงาร่างนั้นเหลือบมองมาทางนี้โดยบังเอิญ สายตาก็จับจ้องไปยังร่างของเฟิ่งจิ่วที่กำลังถูกชายหกเจ็ดคนล้อมไว้อยู่ เงาร่างสีขาวพลันสะดุด
คิ้วของซั่งกวนหวั่นหรงขมวดเล็กน้อย นัยน์ตางามจับจ้องไปที่ไหล่เขา นางขี่กระบี่บินอยู่บนที่สูงมองลงมาจึงเห็น หากอยู่ข้างล่าง คงไม่มีใครสังเกตเห็นสถานที่อย่างนั้น
แต่ที่ทำให้นางชะงักหยุด คือเด
