ริง ถึงระดับการฝึกหลอมยาของนางจะไม่เลว แต่ก็เทียบไม่ได้กับคนในสำนัก กอปรกับเข้าสำนักมาได้ไม่นาน ไม่เหมือนคนอื่นที่มีอำนาจแข็งแกร่งคอยหนุนหลัง หากซานหยางจื่อไม่คุ้มครองนาง ไม่ต้องคิดก็รู้แล้วว่านางจะต้องตกอยู่ในสถานการณ์อย่างไร
นึกถึงรอยแผลบนข้อมือของนางที่เธอเห็นเมื่อวาน นัยน์ตาของเธอเย็นเยียบเล็กน้อย สาวเท้าเดินไปยังทางกลับ ท่านแม่ของเธอ ไม่ควรถูกผู้ใดรังแก!
หลายวันต่อมา เธอกลับมาหลังจากไปส่งยาทิพย์ที่ชั้นแปด ช่วงนี้เธอได้ขึ้นไปที่ชั้นแปดหนึ่งถึงสองรอบแทบทุกวัน ถึงเธอจะได้ขึ้นไปชั้นแปดบ่อยๆ แล้ว แต่นอกจากที่ได้พบท่านแม่ครั้งที่แล้ว หลังจากนั้นก็ไม่มีโอกาสได้เจอนางอีกเลย
คนอื่นๆ บนชั้นแปดก็เหมือนกัน เธอได้พบแค่ผู้ติดตามของพวกเขาที่อยู่หน้าถ้ำ แต่กลับไม่เคยเจอคนในถ้ำเลย
ขณะที่เธอกำลังเดินลงเขา พลางคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย ทันใดนั้น ก็ได้ยินเสียงหนึ่งดังมา
“เฟิ่งจิ่วๆ”
เธอเงยหน้ามอง ก็เห็นศิษย์ชั้นล่างคนหนึ่งวิ่งมาหาเธอ จึงถาม “มีอะไรหรือ?”
“ยาทิพย์ที่ชั้นแปดเจ้าส่งเสร็จแล้วหรือ?” ผู้ติดตามคนนั้นถาม
“อืม เพิ่งส่งเสร็จ กำลังจะกลับ!” เธอพยักหน้าตอบ
“อ้อ งั้นหรือ เช่นนั้นเจ้าตามข้ามา มีคนตามหาเจ้า” ขณะบอก ก็เดินนำหน้า แล้วให้เฟิ่งจิ่วเดินตามหลังเขา
เห็นอย่างนั้น เฟิ่งจิ่วก็เดินตามไปโดยไม่พูดอะไรมาก กระทั่งเดินตามเขามาถึงสวนยาทิพย์แห่งหนึ่งที่อยู่บนไหล่เขาด้านหลังของยอดเขาชั้นเจ็ด ก็เห็นศิษ
