ากกินรึ?” เฟิ่งจิ่วเลิกคิ้ว บิดขนมออกมาเล็กน้อยแล้ววางไว้กลางมือ “กินเสียสิ”
สิ้นเสียง ก็เห็นไก่ขนเขียวยืดคอขึ้นมาจิกกินขนมที่อยู่กลางฝ่ามือของเธอ ทุกครั้งที่ได้สัมผัสความรู้สึกจั๊กจี้ยามเจ้าไก่จิกอาหารกลางฝ่ามือ เธออดไม่ได้ที่จะดึงมือกลับเล็กน้อย และเผยรอยยิ้มออกมา
เธอป้อนอาหารให้เจ้าไก่ขนเขียวไปด้วย กวาดมองสวนสมุนไพรรอบๆ ไปด้วย นอกจากไก่ขนเขียวที่ไม่รู้โผล่มาจากที่ใดตัวนี้ อย่างอื่นก็ยังถือว่าเงียบสงบ ไม่เห็นสัตว์จำพวกงูอะไรมาก่อความวุ่นวาย
เห็นเช่นนี้เธอจึงหรี่ตาลง เริ่มรู้สึกอยากจะงีบหลับ แต่ในตอนนี้เอง จู่ๆ เสียงหนึ่งก็ดังเข้ามา
“เฟิ่งจิ่ว? เฟิ่งจิ่ว?”
ดวงตาที่กำลังปรือลงครึ่งหนึ่งของเธอเบิกกว้างทันที เสียงนั้นฟังดูเหมือนศิษย์พี่เฉินคนเมื่อครู่เลย? ด้วยความสงสัย จึงหันไปมองเล็กน้อย เป็นเขาดังคาด เมื่อเห็นเช่นนั้นจึงรีบลุกขึ้นแล้วเดินออกไปหา
“ศิษย์พี่เฉิน”
“เจ้าอยู่นี่เองหรือ! มาๆ” เฉินเต้ากวักมือเรียก เป็นเชิงบอกให้เฟิ่งจิ่วเดินไปหา
“ศิษย์พี่เฉินมีอะไรให้รับใช้หรือขอรับ?”
เธอยิ้มตาหยีพลางเดินเข้าไปถาม ในสมองเริ่มวางแผนแล้ว นักเล่นแร่แปรธาตุคนหนึ่งมักต้องมีลูกศิษย์ติดตามเสมอ หากเธอได้เป็นลูกศิษย์ติดตามอยู่ข้างกายเฉินเต้าผู้นี้ เช่นนั้นก็อาจจะได้เจอท่านแม่ของเธอง่ายขึ้นหน่อย
“เมื่อครู่คุยกับเจ้า ดีใจจนลืมไปเลยว่าข้าจะมาทำอะไร”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เธออึ้งงันเล็กน้อย ยิ้มแล้วถามว่
