หรือ?
“เสร็จแล้ว รออีกเจ็ดวันค่อยตัดไหม เรื่องแผลถือว่าจัดการเรียบร้อยแล้ว แต่ว่า…” เฟิ่งจิ่วหันไปมองพวกคนที่กำลังตะลึงค้าง จากนั้นยิ้มกรุ้มกริ่ม
“แต่ว่าอะไร?” พวกเขาอดทวนคำถามตามเด็กหนุ่มไม่ได้
“แต่ว่าพิษในร่างเขาพวกท่านยังไม่ได้แก้ให้ นอกจากนี้ ถึงจะจัดการแผลเรียบร้อยแล้ว แต่คืนนี้อาจมีไข้ได้ ไข้อาจจะหนักหรือเบาก็ได้ แต่หากทนไม่ไหวก็เท่ากับเสียแรงเปล่าทั้งหมด”
เมื่อได้ยินประโยคนี้ พวกเขามองหน้ากัน สุดท้ายก็ยังเป็นหมอเฒ่าคนเดิมถามขึ้นว่า “เช่นนั้นสหายน้อยมีวิธีดีๆ หรือไม่?”
หลังจากได้เห็นฝีมือของเด็กหนุ่ม เขาก็รู้สึกทึ่งในตัวอีกฝ่ายยิ่งนัก ต้องรู้ไว้ว่า แม้แต่เขาก็ยังไม่อาจใช้เข็มเย็บเนื้อคนเป็นๆ โดยหน้าไม่เปลี่ยนสีเช่นนั้นได้ แต่เด็กหนุ่มกลับสุขุมและทำได้อย่างเป็นธรรมชาติ จิตใจเช่นนี้ การฝึกฝนเช่นนี้ ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ
“ข้ามียาอยู่ พวกท่านจะซื้อไหม?”
เธอยิ้มจนตาหยีทั้งสองข้าง “กินยาของข้าแล้ว สองชั่วยามผ่านไปพิษในตัวเขาจะหายไปอย่างหมดจด พอกินยาของข้า คืนนี้แม้เขาจะมีไข้ก็ไม่มีปัญหาแน่นอน”
เห็นชายแก่ชุดเทาทำหน้าเหมือนไม่อยากเชื่อ เธอจึงยิ้มแล้วร่ายสรรพคุณ “ยาของข้านี้ไม่เหมือนกับยาของพวกท่าน ข้างนอกไม่มีขาย พวกท่านต้องคิดให้ดี หากพลาดยาของข้าไป จะมาตามหาทีหลังก็ไม่มีโอกาสอีกแล้ว”
“ยาอะไรยอดเยี่ยมถึงเพียงนั้น? ราคาเท่าไร? ซื้อ!”
ชายแก่ชุดเทากล่าว นึกในใจว่าของของเจ้าหนุ่มใจแคบนี่จะม
