้นน้อยกระจายไปทั่วพื้น
“อึก!”
ประกายสว่างสีดำวาบพาดผ่าน ทำให้หญิงชราไม่อาจลืมตามอง รู้เพียงเสียงดังกังวานตวัดผ่าน ความเจ็บปวดแสนสาหัสแผ่ลามมาจากแขน บนใบหน้าก็มีคราบเลือดกระเด็นมาติด
“กรี๊ด…”
เสียงกรีดร้องที่แหบแห้งและทรมานดังก้องกลางค่ำคืนดึกสงัด เสียงนั้นมาพร้อมความเจ็บใจเคียดแค้นระคนเหลือเชื่อ เสียงกรีดร้องดังทะลุท้องฟ้ายามกลางคืน ก้องออกไปไกลแสนไกล…
“อ๊าก…เสียงกรีดร้องของยายเฒ่า น่ากลัว น่ากลัวเหลือเกิน…”
เมื่อวิญญาณอาฆาตที่ซ่อนอยู่ในตุ๊กตาผ้าหรือหุ่นไล่กาได้ยินเสียงกรีดร้องนั้น ก็อดแตกตื่นไม่ได้ พวกมันต่างร้องโหยหวนด้วยความหวาดกลัว
“ยายเฒ่าจะตายแล้ว ความเคียดแค้นของยายเฒ่ามากล้นเหลือเกิน…”
“เป็นพี่สาวคนนั้น ข้าจะไปดูหน่อย”
ตุ๊กตาผ้าตัวหนึ่งในนั้นกระโดดโลดเต้น ตรงไปทางที่กำลังต่อสู้กันพร้อมกับเอ่ยเสียงตื่นเต้น ตุ๊กตาผ้าที่ไม่มีขาซ้ายและแขนขวาตัวนั้นกระโดดไปทางตาข่ายเลือดกลางท้องฟ้ายามราตรีทั้งอย่างนั้น
ณ สถานที่ต่อสู้ หญิงชรากุมแขนที่ถูกฟันขาด เงยหน้าอย่างเคียดแค้น มองเฟิ่งจิ่วถือกระบี่คมซึ่งแผ่รัศมีสีดำอยู่กลางอากาศ แล้วหัวเราะเสียงต่ำขึ้นมา
“กระบี่คมพยับ? หึๆ…ของดี ช่างเป็นของดีจริงๆ…”
ไม่น่าเล่าถึงฟันทำลายเสาเลือดและพลังเลือดของนางได้ ที่แท้ก็เป็นกระบี่คมพยับในตำนานนี่เอง! กระบี่คมพยับในตำนานหายสาบสูญไปนานหลายปี แม้แต่คนในแปดจักรวรรดิใหญ่ก็ยังไม่รู้ว่าไปอยู่ที่ใด ทว่ายามนี้ ก
