งเห็นแค่ว่าหุ่นไล่กาพวกนั้นยืนรับลมอยู่หลายจุด เต็มไปด้วยบรรยากาศประหลาดในสถานที่ที่มืดจนมองไม่เห็นแม้แต่ควันไฟอย่างนี้…
หลังออกจากคันนาเส้นนั้น เดินกลับมาบนถนนเส้นเดิม เฟิ่งจิ่วใช้เท้าถูกับก้อนกรวดแห้งๆ บนพื้นเพื่อกำจัดโคลนแดงที่ติดอยู่ใต้พื้นรองเท้า จากนั้นจึงค่อยเดินไปข้างหน้าต่อ
เดินมาได้อีกสักระยะ ก็เห็นตุ๊กตาผ้าเก่าขาดตัวหนึ่งที่ถูกทิ้งไว้บนถนน ตุ๊กตาผ้าตัวนั้นถูกทำขึ้นมาเหมือนเด็กอายุสี่ห้าขวบ เพียงแต่เสื้อผ้าที่สวมอยู่บนตัวไม่เหมือนกัน และจุดที่น่าแปลกกว่าก็คือ บนใบหน้าของตุ๊กตาตัวนี้เหมือนถูกแต่งหน้าไว้ ทั้งยังฉีกยิ้มอยู่ด้วย
บนหน้าของตุ๊กตาผ้าตัวนั้นมีคิ้วมีตา มีจมูกแล้วก็มีปาก ซ้ำยังมีพวงแก้มแดงๆ ดูอย่างไรก็แปลกพิลึก
เดินมาได้อีกสักระยะ ก็เห็นตุ๊กตาผ้าจำนวนหนึ่งที่แขนขาดขาขาดอยู่ข้างทางเป็นระยะ บางตัวไม่มีหัว ถูกทิ้งส่งๆ ไว้ข้างทาง ขณะฟังเสียงจิ้งหรีดที่ดังมายามค่ำคืน เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย
ในสถานที่ว่างเปล่าแห่งนี้มีแค่เธอคนเดียว แล้วก็มีสิ่งของแปลกๆ ชวนขนลุกขนพองอย่างนี้ให้เห็นเป็นระยะ ทำให้ฝีเท้าของเธอที่เดิมทีก้าวเข้าไปข้างในชะงักเล็กน้อยอย่างอดไม่ได้
ข้างในนี้มืดมิดไปหมด บอกว่าเป็นหมู่บ้าน แต่กลับไม่เห็นคนอาศัยอยู่สักครึ่งครอบครัว น่าจะไม่มีใครอยู่แล้ว เธอไม่เข้าไปจะดีกว่า อีกอย่าง ความรู้สึกน่ากลัวแปลกๆ นี่ก็ทำให้เธอรู้สึกไม่สบายไปทั้งตัวด้วย
นึกถึงตรงนี้แล้ว เธอตั้งใ
