่อนตัวอยู่
“พวกเขาเป็นคนของบ่อน เดาว่าคงอยากจะสืบตัวตนของนายท่านกับภูตหมอ ไปแล้วก็ไป ไม่ต้องไปสนใจ” ฮุยหลางบอกอย่างไม่แยแส หลังจากเช็ดกระบี่ที่ผ่านการต่อสู้มาจนสะอาดจึงเก็บเข้าฝัก
“จัดการศพบนพื้นด้วย” อิ่งอีกล่าว
“หา? ยังต้องจัดการด้วยเหรอ?” ฮุยหลางถมึงตา “นี่ฆ่าพวกเขาแล้ว ยังต้องหาที่ฝังศพให้พวกเขาด้วยหรือ?”
ได้ยินเช่นนั้น อิ่งอีเหล่มองเขาด้วยสายตาแปลกๆ จากนั้นหยิบขวดใบหนึ่งออกมา ราดลงไปที่ร่างของคนพวกนั้น ได้ยินเพียงเสียงกัดกร่อนดังขึ้น ไม่นาน ศพบนพื้นก็เน่าเปื่อยและสลายไปจนสิ้น เหลือไว้เพียงเสื้อผ้า รวมถึงเลือดที่กระเซ็นไปทั่วพื้นบริเวณนั้น
“ไหนว่าน้ำยาสลายศพนี่ไม่มีแล้วอย่างไรเล่า? เจ้าไปเอามาจากไหน เอาให้ข้าบ้างสิ” ฮุยหลางยื่นมือทำท่าจะหยิบเอาไป
“ข้าให้ภูตหมอกลั่นให้” ขณะกล่าว เขายื่นน้ำยาสลายศพให้ฮุยหลางสองขวด “ใช้ประหยัดหน่อย”
ครั้นได้ยินว่าให้เฟิ่งจิ่วกลั่นให้ ดวงตาของฮุยหลางเป็นประกายขึ้นมาทันที ตอนกำลังจะบอกว่ากลับไปแล้วจะให้นางกลั่นให้บ้าง ก็นึกได้ว่าอีกไม่กี่วันนางจะไปแล้ว จึงอดถอนหายใจไม่ได้ “อีกไม่กี่วันนางก็จะไปแล้ว คราวนี้ไปแล้วไม่รู้ว่าจะได้เจอกันอีกเมื่อใด”
ได้ยินประโยคนี้ อิ่งอีกล่าวว่า “เรื่องนี้หากต้องกังวลก็ควรจะเป็นนายท่านกังวล เจ้ากังวลส่งเดชไปทำไมกัน?”
ฮุยหลางงึมงำ “เจ้าคิดว่าข้าเหมือนเจ้าหรือ! อยู่ด้วยกันนานๆ เข้า ข้าก็มีความรู้สึกกับภูตหมอเช่นกัน ข้าเองก็
