่หานหรงถูกเนรเทศ พวกนางสามคนคุกเข่าตรงหน้าเฟิ่งจิ่ว พากันเล่าเรื่องที่หานหรงสั่งให้พวกนางทำออกมา ไม่กล้าปิดบังแม้แต่น้อย
สำหรับข้อนั้น เฟิ่งจิ่วรู้มาแต่แรกแล้ว แต่เห็นพวกนางสามคนค่อนข้างสงบเสงี่ยมจึงไม่ไปสนใจอะไร แต่ให้พวกนางติดตามเธอเป็นผู้ช่วยอะไรบ้าง รอตอนเธอจะไปค่อยจัดพวกนางไปอยู่เรือนด้านนอก
เธอปรือตานอนบนตั่งตัวนุ่ม โบกมือให้สองสามคนที่นวดขาถอยออกไป ก่อนมองท้องฟ้าและมองเซวียนหยวนโม่เจ๋อที่กำลังจัดการงาน ชะงักไปเล็กน้อย เอ่ยว่า “อาเจ๋อ ข้าว่าจะไปแล้ว”
เพียงเอ่ยออกไปเช่นนี้ เซวียนหยวนโม่เจ๋อที่กำลังยุ่งชะงักกึก แล้วมองไปทางเฟิ่งจิ่ว “จะไปแล้วหรือ เร็วเพียงนี้เชียว? เจ้าบอกว่ามีเวลาสองสามเดือนไม่ใช่หรือ?”
เฟิ่งจิ่วได้ยินเช่นนี้ก็กลอกตา “ข้าพักที่นี่มาสองเดือนกว่าแล้ว นับรวมเดินทางไปกลับ ก็เป็นเวลาสองสามเดือนไม่ใช่หรือไร?”
“อยู่ต่ออีกหลายๆ วันไม่ได้หรือ?” เขาขมวดคิ้วพลางถาม มองนางแล้วกล่าวว่า “อันที่จริงเรื่องของเจ้าให้ข้าจัดการก็ได้” เช่นนี้นางจะได้ไม่ต้องไป อยู่เป็นเพื่อนข้างกายเขาได้
แต่เขารู้ว่านางไม่อยากพึ่งพาเขา รู้ว่านางอยากแข็งแกร่งขึ้นด้วยตนเอง ด้วยเหตุนี้แม้จะอาลัยอาวรณ์ เขาก็ได้แต่ปล่อยให้นางไปจัดการเอง ฝึกวิชาด้วยตนเอง
“พักอีกสองวันแล้วกัน พักอีกสองวันข้าจะไป” เฟิ่งจิ่วลุกขึ้นมานั่ง “ข้ามาถึงที่นี่ยังมีอะไรน่าอาวรณ์อีก ยิ่งไปกว่านั้น ขอแค่มีโอกาส ข้าจะกลับมาหาท่านเอง”
