มว่า “ท่านกินแล้วหรือ?”
“ข้าไม่ค่อยชอบสิ่งนี้ เจ้ากินไปเถอะ” เขาพลิกหนังสือในมืออ่าน เอ่ยโดยไม่เงยหน้ามอง
เฟิ่งจิ่วเห็นเช่นนี้ก็นั่งลงตรงโต๊ะ ตักมากินชามหนึ่ง รังนกแดงมีโภชนาการและช่วยบำรุงมากกว่ารังนกทั่วไป รสชาติไข่ขาวยามเข้าปากก็เข้มข้นนัก รสชาติกลมกล่อมยิ่ง
เซวียนหยวนโม่เจ๋อบอกว่าไม่กิน เธอเลยกินเสียเอง ผู้ชายกินรังนกไม่มีผลอะไรอยู่แล้ว รังนกเช่นนี้เหมาะแค่ให้ผู้หญิงกิน
“ท่านอ่านหนังสืออะไรอยู่” เธอเหลือบมองด้านในพลางถาม เจ้าหมอนี่นั่งอ่านหนังสืออะไรอยู่บนเตียง? อ่านเสียจนติดเพียงนั้น?
เซวียนหยวนโม่เจ๋อที่อยู่ข้างในได้ยิน มือที่พลิกหนังสือชะงัก ก่อนจะเหลือบมองไปข้างนอก เมื่อมั่นใจว่าอีกฝ่ายมองไม่เห็นถึงกระแอมไอ ตอบว่า “คัมภีร์เต้าเต๋อจิง” กล่าวคำโป้ปดได้หน้าตาเฉย แม้แต่ตัวเขาเองยังรู้สึกอายอยู่บ้าง สีหน้าค่อนข้างอึดอัด
หลังจากเดาว่านางน่าจะกินเสร็จแล้วจึงปิดหนังสือลง บนหน้าปกเป็นคัมภีร์เต้าเต๋อจิงจริงๆ ทว่าเนื้อหาด้านในใช่คัมภีร์เต้าเต๋อจิงหรือไม่ มีเพียงเขาเท่านั้นที่รู้
เขาปิดหนังสือแล้วยัดเข้าใต้หมอน จากนั้นลุกขึ้นเดินออกมานั่งข้างโต๊ะ เห็นเฟิ่งจิ่วกินของตุ๋นหมดก็กล่าวว่า “คืนพรุ่งนี้จะให้ห้องครัวตุ๋นน้ำแกงถั่งเช่าให้เจ้าแล้วกัน เปลี่ยนบ้าง!”
“กินเช่นนี้ทุกวัน หากกลายเป็นคนอ้วนจะทำอย่างไร?” เฟิ่งจิ่ววางชามลงแล้วยิ้มถาม
เขาได้ยินเช่นนี้ก็มองนาง เหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง “ว่า
