โธ่ ผู้ชายที่หยิ่งผยองแสร้งทำเป็นเฉยชา ช่างน่ารักจริง เธออดใจอยากแกล้งเขาไม่ไหวแล้ว ทำอย่างไรดี?
เสียงของเซวียนหยวนโม่เจ๋อพลันเปล่งออกมา แววตาลึกล้ำตวัดมองโดยรอบอย่างเย็นชา “ถอยห่างออกไปสามจั้ง สิ่งใดไม่ควรฟังก็จงปิดหูเสีย!”
สิ้นเสียงของเขา เฟิ่งจิ่วได้ยินเสียงเล็กๆ เล็ดลอดออกมาจากหลายจุด เห็นได้ชัดว่าองครักษ์ลับพวกนั้นกำลังหายตัวหลบออกไป
“ข้ากลับไม่ถือสา หากพวกเขาจะแอบฟัง”
เซวียนหยวนโม่เจ๋อเหลือบมองนาง พูดว่า “เอาละ ไม่คุยแล้ว ข้าจะไปอาบน้ำ” ขณะเอ่ยก็ลุกขึ้นยืน กำชับให้คนข้างนอกเตรียมน้ำมา
เฟิ่งจิ่วดวงตาเป็นประกาย “หา? อาบน้ำหรือ ให้ข้าปรนนิบัติท่านอาบน้ำหรือไม่?”
“ไม่ต้อง” เขาเอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์ ผู้หญิงคนนี้ จงใจยั่วโมโหเขาชัดๆ
เขาหันไปถลึงตาใส่นางแวบหนึ่ง ก่อนจะสาวเท้าเดินเข้าไปข้างใน เฟิ่งจิ่วกลอกตา ยิ้มร่ากล่าวว่า “ไม่สู้พวกเราอาบน้ำด้วยกันดีหรือไม่!” สิ้นเสียง ก็เห็นชายหนุ่มที่กำลังก้าวขึ้นบันไดลานบ้านเกิดสะดุดอย่างไม่ทันระวังตัว ฝีเท้าเสียศูนย์ไปชั่วขณะ
“เฮ้อ ท่านระวังหน่อยสิ อย่าตื่นเต้นเกินไปนัก หากสะดุดล้มจริงๆ จะทำให้ภาพลักษณ์น่าเกรงขามของท่านเสียหายได้นะ” เฟิ่งจิ่วกลั้นขำพลางเอ่ย
ใครบางคนหันกลับมา ใบหน้าแข็งเกร็งฉาบไว้ด้วยสีแดงเรื่อที่เกิดจากความอาย ท่าทางเหมือนคนกำลังขัดเขินระคนหงุดหงิด เขามองหญิงสาวที่กำลังกลั้นขำอยู่ตรงนั้น รีบก้าวยาวเดินกลับมา ฉวยโอกาสตอนที่อีกฝ่า
