วุ่นวายมาก
เฟิ่งจิ่วอยู่ที่ห้องครัวไม่ผิด เธอว่างงานจึงเข้ามาคุยเล่นกับพวกแม่ครัวถึงในห้องครัว และถือโอกาสแวะหาอะไรกินด้วย แต่ขณะกำลังคุยกันก็ได้ยินเสียงของอิ่งอีดังเข้ามา
“เสี่ยวหลีจื่อ นายท่านให้เจ้ากลับไป”
เธอหันไปเห็นอิ่งอีเดินมาจากจุดไม่ไกล ได้ยินคำพูดของเขาจึงถามว่า “เขากลับมาแล้วหรือ?” ระหว่างพูดก็ลุกขึ้นเดินออกไป
อิ่งอีเห็นดังนั้นก็เดินตาม แต่พอคิดว่ากลับมาแล้วยังไม่เห็นฮุยหลางก็พลันรู้สึกประหลาด จึงตั้งใจว่าอีกประเดี๋ยวจะไปดูสักหน่อย
เมื่อมาถึงเรือนหลัก เห็นว่าเซวียนหยวนโม่เจ๋อไม่อยู่ที่ลานบ้านแต่อยู่ในห้อง เฟิ่งจิ่วจึงเข้าไปด้านใน อิ่งอีตามไปถึงแค่นอกเรือนเท่านั้นก็หยุดฝีเท้าลง มองประตูห้องที่ถูกปิดไว้ แววตาเปลี่ยนไปเล็กน้อย ก่อนจะหมุนตัวจากไป
“เป็นอย่างไรบ้าง?”
เฟิ่งจิ่วที่เข้ามาถึงในห้องเห็นคนที่นั่งตรงโต๊ะทำหน้าเคร่งเครียด จึงมานั่งลงตรงหน้าเขาแล้วรินน้ำให้เขาดื่ม
เซวียนหยวนโม่เจ๋อมองเธอ เอ่ยว่า “อีกสองสามวันน่าจะมีแขกมาที่จวน”
“แขกมาท่านก็เป็นเช่นนี้แล้ว? คนรู้จักหรือ” เธอเลิกคิ้วอย่างหยอกล้อ
“ราชวงศ์ชื่อสุ่ยเป็นหนึ่งในแปดจักรวรรดิใหญ่เหมือนกัน ใกล้ชิดกับราชวงศ์เซวียนหยวนของเราเป็นที่สุด คนที่มาเยือนครั้งนี้คือรัชทายาทกับองค์หญิงสามของพวกเขา เสด็จพ่อของข้าออกคำสั่งว่าต้องต้อนรับพวกเขาสองคนเป็นอย่างดี”
หากกล่าวว่าราชวงศ์เซวียนหยวนยังมีคนที่กดดันเขาได้ เช่นนั้นต้องเป็นเ
