มาวางในลานบ้าน
เซวียนหยวนโม่เจ๋อเดินออกมา นั่งลงข้างโต๊ะในลานบ้าน ส่งสัญญาณให้เธอนั่งลงกินด้วยกัน
องครักษ์ลับในลานบ้านเห็นเช่นนั้น ก็ลอบมองประเมินร่างนั้นอย่างอดไม่ได้
“นายท่าน” อิ่งอีกับฮุยหลางสองคนมาถึงในลานบ้าน ค้อมกายคารวะอย่างนอบน้อม
ครั้นเห็นร่างที่นั่งอยู่ข้างกายนายท่าน อิ่งอีมีสีหน้าปกติ แต่ฮุยหลางกลับถลึงตาอย่างไม่ค่อยพอใจ เจ้าเด็กนี่มีสิทธิ์อะไรมานั่งกินข้าวกับนายท่านได้ เห็น…เห็นแล้วอยากจะต่อยคนนัก!
เซวียนหยวนโม่เจ๋อกินไปบางส่วนแล้วก็วางตะเกียบลง แล้วกล่าวกับเฟิ่งจิ่วว่า “เจ้าค่อยๆ กินก็แล้วกัน! ข้าไปก่อน”
สิ้นเสียง ก็หันไปพูดกับสองคนที่ยืนอยู่ด้านหนึ่ง “อิ่งอีตามข้าเข้าวัง ฮุยหลางอยู่ที่นี่”
“ขอรับ” อิ่งอีรับคำ หลังจากที่เจ้านายลุกขึ้นเดินออกไปข้างนอก ก็รีบสาวเท้าเดินตามไปติดๆ
ฮุยหลางเห็นนายท่านไปแล้ว แต่เจ้าเด็กนั่นยังนั่งกินอยู่ตรงนั้น ก็อดไม่ได้เดินเข้าไปตบหน้าโต๊ะแรงๆ “เจ้าหนู! ไม่เห็นหรือว่าเจ้านายไปแล้ว เจ้ายังนั่งกินอยู่ได้อีก? ตกลงว่าเจ้าเป็นนาย หรือนายท่านเป็นนายกันแน่?”
นายท่านก็ไม่รู้อะไรดลใจเข้า ถึงได้บอกให้เจ้าเด็กนี่ค่อยๆ กิน? ไม่กลัวว่ามันได้คืบจะเอาศอกบ้างเลยหรือ
เฟิ่งจิ่วกินซาลาเปาลูกเล็กลูกสุดท้ายเสร็จแล้วจึงค่อยวางตะเกียบลง กล่าวว่า “หัวหน้าองครักษ์ เมื่อครู่นายท่านบอกข้าว่าให้ท่านไปล้างโถส้วม ต้องล้างให้ครบหนึ่งร้อยโถ ไม่เช่นนั้น…”
“เจ้าโกหกใครกัน? น
