่าแก้ได้แล้ว? แก้อย่างไร? ขนาดข้ายังหาวิธีแก้พิษเหมันต์ของเขาไม่ได้เลย”
“แก้ได้แล้ว แท้จริงวิชาที่นายท่านฝึกฝนเดิมก็เป็นวิชาที่ร้อนแรงและแข็งแกร่ง ไม่เช่นนั้นหลายปีมานี้คงไม่อาจข่มพิษเหมันต์พันปีนั้นไว้ได้ เมื่อก่อนที่แก้พิษยังไม่ได้ เป็นเพราะนายท่านยังฝึกวิชาชุดนั้นไม่สำเร็จ
อีกอย่างในช่วงนั้น กลุ่มอำนาจเหล่านั้นกำลังจ้องเล่นงานนายท่านอยู่ มีครั้งหนึ่งนายท่านใช้แผนหนามหยอกเอาหนามบ่ง ทำให้คนพวกนั้นคิดว่าลงมือสำเร็จ แล้วฉวยโอกาสเก็บตัวฝึกวิชา กระทั่งต่อมานายท่านฝึกฝนจนสำเร็จบริบูรณ์ อาศัยวรยุทธ์ในร่างบีบเค้นพิษเหมันต์ออกมา เพียงแต่ว่า เพราะเหตุนี้นายท่านจึงสูญเสียวรยุทธ์ไปไม่น้อย อีกทั้งตอนนั้น…”
ครั้นพูดถึงตรงนี้ เสียงของเขาชะงักไป เงยหน้ามองเธอแวบหนึ่ง ทำเพียงยิ้มเล็กน้อย แล้วจึงไม่พูดสิ่งใดอีก
“ตอนนั้นทำไมหรือ?” เฟิ่งจิ่วกำลังตั้งใจฟัง เห็นเขาหยุดพูดก็อดแปลกใจไม่ได้
“เรื่องก็ผ่านไปแล้ว ไม่พูดถึงดีกว่า ใช่สิ ท่านบอกว่ามีเรื่องต้องมาทำที่นี่ ต้องการให้ข้าช่วยเหลือหรือไม่?” เขาเปลี่ยนเรื่องสนทนา ในใจคิดว่าไม่พูดถึงเรื่องที่นายท่านสูญเสียวรยุทธ์จนตัวเล็กลงจะดีกว่า
“เรื่องช่วยเหลือนั้นไม่ต้องหรอก แต่สองสามเดือนนี้ข้าจะอยู่ที่นี่ อีกหลายเดือนให้หลังข้ายังต้องไปจัดการธุระของข้าต่อ การไปครั้งนี้เกรงว่าคงไม่ได้มาหาเขาอีกนาน ข้าจะไม่อยู่ในเมืองหลวงนานนัก ฉะนั้นหากเขาจำข้าไม่ได้ ฮึ เรื่องที
