ทางตามนิสัย
แม้ไม่เจอหน้ากันสองสามปี แต่ทุกอากัปกิริยา ยามขมวดคิ้วยามยิ้มของนางตราตรึงลึกในความทรงจำของเขานานแล้ว ขอแค่มีท่าทางและแผ่นหลังของนาง เขาก็จำได้ทั้งนั้น
ครั้นเห็นว่านางเดินตามหลังหยางหย่ง ระยะห่างกันไม่ถึงสามก้าว สีหน้าเขาก็ถมึงทึงขึ้นมาทันควัน รู้สึกแต่ว่าในใจมีความหึงหวงปั่นป่วน เกิดความอิจฉาทันที
ผู้หญิงคนนี้ไม่ตั้งใจฝึกบำเพ็ญอยู่ทางนั้น กลับแอบวิ่งแจ้นมาที่นี่ ชัดเจนว่าเขาเคยกำชับนางแล้วว่าหากไม่ถึงระดับกำเนิดวิญญาณจะมาที่นี่ไม่ได้ อีกอย่าง สัญญาสิบปีนางก็เป็นคนบอกเอง ไม่คิดว่านางจะแอบมาเสียได้!
เวลานี้เขาลืมสิ้นแล้ว ตอนแรกพลังย้อนกลับจึงอาศัยว่าร่างของตนเองหดเล็กลงเพราะสูญเสียวรยุทธ์แอบกลับไปหานาง อีกทั้งยังฉวยโอกาสแตะเนื้อต้องตัวไปไม่น้อย
ขณะนี้เขาจ้องมองสองคนข้างล่างด้วยดวงตาที่เหมือนมีไฟลุก ทั้งสองคนเดินไปใกล้ศาลาแล้ว ระยะห่างไกลทำให้ไม่ได้ยินว่าพวกเขากำลังคุยอะไร แถมยังเป็นมุมอับไม่เห็นสีหน้าของทั้งคู่ รู้แค่ว่าระยะห่างระหว่างสองคนถูกดึงเข้าใกล้กันอีก
เขาเริ่มคิดฟุ้งซ่านอย่างอดไม่ได้ หยางหย่งกับนางคุยอะไรกัน เฟิ่งจิ่วเข้ามาถึงในนี้พวกของฮุยหลางไม่รู้เรื่องหรือ ยังมีหยางหย่งอีก เขาเป็นพ่อบ้านทำไมถึงเข้าไปในศาลากับนางที่สวมชุดเด็กรับใช้ เขาคิดจะทำอะไร?
ระหว่างเขาคิดเพ้อเจ้อ ภายในศาลากลับเป็นอีกบรรยากาศหนึ่ง
“นั่งสิ” หยางหย่งให้สัญญาณเฟิ่งจิ่วนั่งลง
เฟิ่งจิ่วไม่เกร
