งอีเดินเข้ามาใกล้ก่อนชำเลืองมองเฟิ่งจิ่ว เขาจำเธอไม่ได้ แต่เห็นว่าเป็นเด็กรับใช้ทั่วไปจึงไม่ได้สนใจ คนในจวนล้วนผ่านการตรวจสอบอย่างเข้มงวดมาแล้ว จะไม่มีใครอื่นแฝงตัวเข้ามา ถึงมีก็แอบเข้ามาเขตเรือนด้านในของนายท่านไม่ได้
“นายท่านลงโทษเจ้าให้ล้างห้องน้ำขัดโถส้วม เจ้าจะโดนลงโทษเช่นนี้หรือ? หากนายท่านรู้เข้า อย่างน้อยๆ ต้องฟาดเจ้าสักสองสามแส้”
“เจ้าไม่บอกก็ไม่มีใครพูด เจ้าไม่บอกนายท่านก็ไม่รู้หรอก” ฮุยหลางจ้องมองเขายิ้มๆ “อิ่งอี พวกเรานับว่าเป็นเพื่อนเก่ากันมาหลายปี เจ้าว่า…”
“นายท่านให้ข้าคอยดูเจ้า ข้าก็แค่ต้องดูเจ้า” อิ่งอีกล่าวแล้วก็ส่งสัญญาณให้เฟิ่งจิ่วข้างๆ “พอแล้ว เจ้าถอยไปเถอะ!”
เฟิ่งจิ่วพยักหน้าและขานรับ ขณะกำลังจะถอยออกไปกลับโดนฮุยหลางขวางไว้ก่อน
“ไม่ได้! เจ้าไปใครจะล้างห้องส้วม? ยังมีโถส้วมอีกใครจะล้าง?”
“เจ้าจะจับคนรับใช้มาใหม่มาจัดการ คนที่เรือนด้านในคงหลบหน้าเจ้ากันหมดกระมัง?” อิ่งอีเหลือบมองฮุยหลางพลางเอ่ย แวบเดียวก็พูดแทงใจดำเขาแล้ว
แม้เขตเรือนด้านในมีองครักษ์ลับมากมาย แต่คนทำงานมีเพียงเด็กรับใช้สองคน เพราะนายท่านชอบความเงียบสงบไม่ชอบคนวุ่นวายหลายปาก จึงเก็บแค่สองคนไว้ข้างกาย
ตอนนี้เขาโดนลงโทษ ย่อมไม่กล้าใช้งานเด็กรับใช้สองคนนั้น เพราะทั้งสองคนคอยรับใช้อยู่ข้างนายท่าน แม้เขาบังอาจยิ่งกว่านี้ก็ยังไม่กล้าใจเร็ว
อิ่งอีเหล่มองสหายแวบหนึ่ง จากนั้นหลุบตาลงกล่าวว่า “นายท่านบอกแล้
