น้อยปักหลักอยู่ในบ้านที่ซื้อมา เธอก็ไปสืบข้อมูลของเซวียนหยวนโม่เจ๋อและมาถึงเมืองหลวงแห่งนี้
ได้ยินว่าแม้เซวียนหยวนโม่เจ๋อจะเป็นรัชทายาท กลับไม่พักในวัง แต่พักอยู่ที่จวนในเมืองหลวง
เธอเดินไปพลางคิดไปพลางว่าจะแอบเข้าไปในจวนอย่างไร?
ถึงแม้เธอเปิดเผยตัวตนไปเลยหรือตามหาฮุยหลางอิ่งอีก็เดินวางก้ามเข้าไปได้ แต่ว่าจะไม่สนุกนี่สิ? อันที่จริงเธออยากรู้มากว่าหากตนเองเข้าไปได้ง่ายๆ แอบเข้าไปในจวนของเขา เขาจะจำเธอได้หรือไม่?
นึกถึงข้อนี้แล้ว ในใจก็มีความตื่นเต้นรางๆ
เพียงแต่ที่พำนักของเขาต้องคุ้มกันอย่างแน่นหนาเป็นแน่ เธอคิดจะแอบเข้าไปเกรงว่าคงไม่ง่ายนัก!
เธอจึงใช้ตัวตนขอทานเดินขวักไขว่ไปในเมืองหลวงและสืบหาข้อมูล บางครั้งก็มานั่งตรงจุดที่อยู่ค่อนข้างไกลจากจวนที่พำนักของเขา หยิบซาลาเปามากินตรงนั้นพลางคิดวางแผน
เป็นเช่นนี้ติดต่อกันสามวัน เธออยู่ที่นี่บางครั้งจะเห็นฮุยหลางเข้าๆ ออกๆ แต่ไม่เห็นเซวียนหยวนโม่เจ๋อออกมา จนกระทั่งเช้าตรู่สามวันต่อมา เธอตามหลังชายชราที่ออกจากจวนรัชทายาทมาซื้อของ และได้ยินคำพูดที่เขาบอกคนข้างๆ
“หลานชายห่างๆ ของข้าจะมาหา ข้าไปขอร้องพ่อบ้านมาเขาถึงได้จัดตำแหน่งข้ารับใช้ในจวนให้ เดาว่าเที่ยงวันก็มาถึงแล้ว อีกเดี๋ยวเจ้าไปรับตรงประตูเมืองที ข้ากลับไปแล้วยังไม่ว่าง ไม่มีเวลาไปรับด้วยตนเอง”
“แต่ข้าไม่รู้จักหลานชายของท่านนะ! ให้ข้าไปรับคนให้ท่าน อย่างไรก็ต้องบอกลักษณะเฉพาะมาสิ!” ช
