คนหนึ่งเดินเบาๆ เข้ามา หลังจากคารวะก็รายงานว่า “ท่านผู้ครองแคว้น ผู้เฒ่าและผู้นำตระกูลซั่งกวนมาหาเพคะ”
เขาได้ยินเช่นนี้ก็ตกใจเล็กน้อย จากนั้นค่อยบอกเฟิ่งจิ่วว่า “ภูตหมอ เชิญเจ้าตามสบาย ข้าจะให้นางกำนัลพาไปเดินเล่นรอบๆ เดี๋ยวค่อยพาไปพักผ่อนที่ตำหนัก”
“เพคะ” เธอพยักหน้าเล็กน้อยพลางยิ้มขานรับ เห็นเขาสั่งนางกำนัลสองคนถึงจะออกไป
คนตระกูลซั่งกวน?
แววตาเธอเปลี่ยนไป มุมปากยกขึ้นน้อยๆ เดินนวยนาดไปท่ามกลางพุ่มดอกไม้ เดินเล่นที่นี่พักหนึ่งก็เดินไปนั่งในศาลาของสวนดอกไม้หลวง มือหนึ่งเท้าคางอีกมือเคาะหน้าโต๊ะเบาๆ แล้วบอกนางกำนัลสองคนว่า “ชงชาให้ข้าที แล้วเอาขนมเมล็ดซิ่งเหรินจานหนึ่งกับขนมเกาลัดอีกจาน”
“เจ้าค่ะ” นางกำนัลขานรับ คนหนึ่งคอยด้านนอกศาลา อีกคนหันไปสั่งนางกำนัลยกชากับขนมเข้ามา
ปี้ซานคอยเฝ้านอกศาลา เห็นดอกไม้นับร้อยในสวนดอกไม้หลวงเบ่งบาน ห้วงความคิดของเขากลับวุ่นวาย ข้อมูลน่าตกใจแต่ละอย่างๆ ทำให้ตะลึงเสียจนเวียนหัว
ไม่นานนักนางกำนัลก็ส่งน้ำชากับขนมเข้ามา จากนั้นค่อยยืนเงียบๆ นอกศาลาไม่กล้ารบกวนเธอ
เวลาเดียวกันนี้ในตำหนักข้างเคียง ผู้ครองแคว้นกับสองพ่อลูกตระกูลซั่งกวนคุยเล่นกันสองสามประโยคตามมารยาท จากนั้นค่อยเข้าประเด็น ถามว่า “ไม่ทราบว่าวันนี้สองท่านเข้ามามีธุระอะไร?”
อันที่จริงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นบนถนนใหญ่ทหารอารักขาบอกเขาตั้งนานแล้ว แต่ไม่คิดว่าเฟิ่งจิ่วเพิ่งเข้าวังมาไม่นาน พวกเขาจะตา
