ทักษะการสะกดรอยและสำรวจเส้นทาง ความสามารถสะกดรอยของข้ามีชื่อเสียงอยู่บ้างในหมู่ทหารรับจ้าง คุณชายพาข้าไปด้วย ไม่แน่ว่าวันหน้าข้าอาจช่วยเหลือคุณชายได้”
เฟิ่งจิ่วเคาะนิ้วมือที่กำลังเท้าคางบนใบหน้าเบาๆ พลางครุ่นคิด จากนั้นกล่าวว่า “เป็นคนของข้าต้องสาบานตน สิ่งที่ข้าทนไม่ได้ที่สุดคือการทรยศหักหลัง”
เขาได้ยินเช่นนี้ก็ระรื่นยินดี สองนิ้วพลันชี้ฟ้าสาบานตน ทำพันธสัญญานายบ่าว เมื่อลำแสงพุ่งเข้าในหว่างคิ้ว ทหารรับจ้างก็เอ่ยด้วยความเคารพ “จากนี้ไปคุณชายเป็นนายของข้าปี้ซานแล้ว”
“นายอะไรกัน?”
ลั่วเฟยกับต้วนเยี่ยเดินกลับมา ทั้งสองแบกหมูป่ามาด้วยตัวหนึ่ง หนิงหลางกับซ่งหมิงตามมาข้างหลัง
“ข้าจะรับเขาไว้” เฟิ่งจิ่วหันไปยิ้มให้ มองพวกเขาพลางบอก
“หา? เจ้ารับเขาไว้? ทำไมไม่รับพวกเราไปด้วยล่ะ?”
เมื่อหนิงหลางได้ยินคำพูดของพวกเขาก็วิ่งกลับมาทันที ทิ้งกิ่งไม้ไว้ข้างๆ แล้วเร่งฝีเท้ามาข้างกายเฟิ่งจิ่ว “เฟิ่งจิ่ว เจ้ารับพวกเราไว้เถอะ! พวกเราจะเป็นลูกน้องให้เจ้า”
“รับอะไรกัน ข้าคร้านจะดูแลเด็กๆ อย่างพวกเจ้า ข้าบอกพวกเจ้าแล้ว ออกจากที่นี่ไปพวกเจ้าก็กลับสำนักศึกษาไปรายงานตัวด้วยตนเอง ข้ามีธุระต้องทำ! จะไม่พาพวกเจ้ากลับไป”
“หา? เจ้าไม่กลับไปด้วยกันหรือ” พวกเขาได้ยินแล้วก็พลันทำหน้าจะร้องไห้ นึกว่าจะกลับสำนักศึกษาด้วยกันเสียอีก!
“ไม่ละ ข้ามีเรื่องต้องรีบไปจัดการ” เฟิ่งจิ่วยิ้มเอ่ย
“เช่นนั้นภายหน้าพวกเราจะไปหาเจ้าอ
