ฟ้ายามราตรี แพรวพราวอย่างยิ่งในยามวิกาล เสียงร้องคล้ายหงส์ดังไปทั่วผืนฟ้ามืดมิด กึกก้องอยู่เนิ่นนาน…
คนรอบนอกพวกนี้ไม่มีใครเห็น แต่ส่วนลึกของป่าผืนนี้กลับมีคนเห็น แทบทันทีที่ไฟรูปหงส์พุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า เสียงร้องของหงส์ดังไปทั่ว เหล่าผู้ฝึกตนที่อยู่ในส่วนลึกพลันขี่กระบี่บินมาจากทุกทิศทาง…
ผู้แข็งแกร่งในป่ามาจากแปดจักรวรรดิใหญ่ สถานที่ที่ถูกเรียกว่าเมืองลอยฟ้า การมาเยือนของผู้แข็งแกร่งแม้จะใช้วิชาลับหรือของวิเศษ ก็ไม่มีทางออกจากส่วนลึกมาถึงรอบนอกได้ในทันที
คนที่มาถึงรอบนอกนี้เร็วที่สุดคือชายชราชุดเทาคนหนึ่ง เขามาถึงที่นี่จากเขตในโดยใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วยาม ร่างแวบผ่านกลางท้องฟ้ายามค่ำคืนราวกับดาวตก ผืนฟ้าราตรีมีประกายดุจแสงจันทร์วาววับจับตาเป็นที่สุดแผ่กระจายอยู่
ขณะที่ชายชรายืนตระหง่านอยู่กลางฟ้า อำนาจกดดันทรงพลังกว่าผู้ฝึกตนระดับกำเนิดวิญญาณแผ่มาจากบนร่างเขา เพียงปล่อยแรงกดดันออกไป ผู้ฝึกตนรอบๆ เกือบสองร้อยกว่าคนพากันหน้าซีดขาว แต่ละคนหมอบลงโดยไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้น
“พวกเจ้ามาล้อมที่นี่กันทำไม?” น้ำเสียงแก่ชราน่าเกรงขามดังขึ้นมา ทั้งดุดันและน่ากลัว
ทุกคนเบื้องล่างแต่ละคนหมอบลงกับพื้นเนื้อตัวสั่นเทา ไม่ว่าใครก็ไม่กล้าตอบกลับคำพูดของเขา ไม่กล้าเงยหน้าไปมองว่าผู้มาใหม่เป็นคนเช่นไร กระทั่งเสียงตะโกนดังมาอีกครั้ง
“ว่ามา!”
“ระ เรียนท่านผู้อาวุโส พะ พวกเราคิดจะทำลายค่ายกล ตะ แต่ที่ผ่
