านไป
วันนี้หากไม่ใช่เพราะชั้นเมฆที่รวมตัวบนท้องฟ้ากับสายฟ้า เดาว่าพวกเขาคงไม่มาพบที่นี่
ผู้ฝึกตนไร้สำนักกลุ่มหนึ่งเห็นว่าไม่มีทางเข้าไปในค่ายกลได้ จึงเดินวนสองสามรอบและจากไป ทุกคนเข้าไปไม่ได้ ซ้ำยังมองไม่เห็น อยู่ที่นี่ไปก็เปล่าประโยชน์
คนบางกลุ่มยังวางอุบาย คิดว่าคนคนนี้กำลังบรรลุขั้นอาจเป็นโอกาสของพวกเขา ดังนั้นจึงวนเวียนอยู่รอบๆ คิดหาทางเข้าไปดู แม้จะเข้าไปไม่ได้ ขัดขวางการบรรลุขั้นของคนในนั้นก็ไม่เป็นผลร้ายต่อพวกเขา
ทว่าเมื่อพวกเขาคิดว่าในเมื่อไม่มีวิธีเข้าไปไม่สู้ใช้ไฟโจมตี ก็มีชายชราคนหนึ่งเดินออกมาท่ามกลางผู้ฝึกตนไร้สำนัก
“ข้าทำลายค่ายกลได้” ชายชราสวมชุดคลุมสีเทา มือหนึ่งลูบเคราสีเทาขาวพลางเอ่ยขึ้น สายตามีความภาคภูมิบางส่วนมองทุกคนรอบข้าง
“ท่านทำลายได้? จริงหรือ?” มีคนเอ่ยถาม
“แน่นอน นี่เป็นค่ายกลหลงทางที่ถูกดัดแปลงไปเล็กน้อย คนอื่นไม่รู้เรื่อง แต่ข้าศึกษาค่ายกลมาหลายปี ชำนาญการวางและทำลายค่ายกล เมื่อครู่ข้าเดินเข้าไปในค่ายกลรอบหนึ่ง ข้าบอกว่าทำลายได้ย่อมทำลายได้แน่นอน” ชายชรากล่าวด้วยคำพูดแสดงถึงความมั่นใจ
คนรอบข้างเห็นพลันเอ่ยว่า “ในเมื่อทำลายได้ท่านจะรออะไร? ทำลายมันเร็วเข้าสิ! คนในนี้กำลังบรรลุขั้น เป็นเวลาดีที่สุดที่จะเข้าไปขัดขวางการบรรลุขั้น ท่านยังลังเลอะไรอีก? ที่นี่แม้สุ่มหาบนตัวใครสักคนยังมีสมบัติที่ไม่ธรรมดา หากคนในนี้ตายไป สิ่งของของเขาพวกเรายังแบ่งเท่าๆ กันได้”
