วะเลย
พวกเขาไม่พูดอะไรมากอีก แต่เร่งความเร็วไปข้างหน้า เมื่อพุ่งผ่านไปกลางอากาศ ก็มีนกขายาวฝูงหนึ่งจู่โจมมาทางพวกเขา อสูรกลืนเมฆาเห็นจึงปล่อยแรงกดดันระดับสัตว์เทวะออกไปทันควัน พร้อมคำรามเสียงเบา ทำให้นกพวกนั้นสะเทือนร่วงลงพื้นดินเสียดื้อๆ
บริเวณค่อนข้างลึกของรอบนอก ยามนี้หนิงหลางสีหน้าซีดเล็กน้อย เสื้อผ้าบนร่างโดนกัดทึ้งเสียจนขาดรุ่งริ่งไปแล้ว เดินไปโซซัดโซเซเพราะบาดเจ็บตรงน่องขา
ตรงหน้าของเขา เสือร้ายสองตัวกำลังจ้องเขาทั้งน้ำลายไหล แม้เสือทั้งสองตัวเป็นระดับอสูรศักดิ์สิทธิ์ แต่นี่เป็นเสือเหินฟ้าสองตัว วิ่งบนพื้นได้ บินบนฟ้าก็ได้ เดิมทีเขาอยากไปหาพวกของต้วนเยี่ย เจอเสือเหินฟ้าสองตัวระหว่างทางเช่นนี้จึงวิ่งให้พวกมันไล่มาตลอดทาง หากเขาไม่มีรองเท้าตามเมฆเดาว่าคงโดนเสือเหินฟ้ากินไปนานแล้ว
“พี่เสือ พวกเรามาหารือกัน พวกท่านอย่ากินข้าได้หรือไม่? แม้ข้าอ้วนท้วนผิวขาวแต่ไม่อร่อยเลยจริงๆ” เขาถอยไปพลางยิ้มและเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา
ทว่าเสือสองตัวซ้ายขวาด้านหน้ากลับจ้องมองเขาและก้าวเข้าประชิด ปากที่เปิดอ้าน้ำลายไหล พร้อมเผยเขี้ยวแหลมคม หนิงหลางมองเสียจนใจเต้นแรง
แย่แล้วๆ ครั้งนี้ข้าต้องมาตายที่นี่ โดนสัตว์ร้ายสองตัวกินตายไม่เหลือซาก เดาว่าคงทิ้งไว้เพียงเสื้อผ้ากับกระดูก ไม่แน่ว่าคนเดียวไม่พอแบ่งให้เสือเหินฟ้าสองตัว พวกมันคงแทะไปแม้แต่กระดูก เช่นนั้นเขาต้องตายไปอย่างเงียบเชียบและไม่เหลือกระดูกจ
