ัวผู้ จะออกไข่ได้อย่างไร? อีกอย่างไข่เหมือนจะไม่คล้ายไข่นกอินทรีเลยกระมัง?” ระหว่างพูดเธอก็รับมาพินิจมองโดยละเอียดจึงยิ่งมั่นใจ
“นี่ไม่ใช่ไข่ของอินทรีตัวนี้แน่ๆ แต่เป็นพันธุ์นกอินทรีจริง แม้ว่าลวดลายจะแปลกๆ ไปหน่อย” เธอกล่าวจบก็มองเขา พร้อมเอ่ยว่า “เจ้าจะเอาไปก็ได้ แต่ในนี้มีอสูรตัวน้อย เจ้าต้องใส่ใจปกป้อง ออกจากที่นี่ไปจะทำมันตกแตกไม่ได้”
หนิงหลางได้ยินคำพูดนี้ก็ดวงตาเป็นประกาย “วางใจเถอะๆ ข้าทำได้ ข้าจะให้มันฟักออกมาเองและพามันไปประหนึ่งเป็นลูกของข้าเลย”
มุมปากเฟิ่งจิ่วกระตุก เหลือบมองเด็กอ้วนท่าทางคึกคักโดยไม่พูดอะไรต่อไปอีก แค่บอกว่า “ไปเถอะ!” จากนั้นค่อยพาเขาร่อนขนนกเคลือบหลากสีออกจากที่นี่ไป
ก่อนหน้านี้หนิงหลางสลบและโดนจับมาที่นี่ ยามนี้มองลงไปจากกลางอากาศ สัตว์ร้ายในป่ามีมากมายและเหมือนจะรู้สึกถึงพวกเขาจึงเงยหน้าขึ้นมาจ้องมอง เมื่อได้สบกับดวงตาดุร้ายกระหายเลือด เขาก็ตัวสั่นงันงกทันที
“ทะ ที่นี่คงไม่ใช่รอบด้านในกระมัง? ทำไมสัตว์ร้ายในนี้ถึงมากกว่าตรงที่พวกเราอยู่ก่อนหน้านี้อีก?”
“หากรอบนอกแบ่งเป็นนอก กลาง ลึก สามระดับ ที่นี่ก็คือละแวกด้านในสุดของรอบนอก เป็นจุดใกล้รอบในที่สุด สัตว์ร้ายพวกนั้นไม่เพียงมีมากมายยังเป็นสัตว์ร้ายแปลกๆ ด้วย”
เฟิ่งจิ่วกล่าวจบก็ชำเลืองมองลงไป “ด้านนอกออกไปหน่อยยังได้เห็นคน ที่นี่เห็นคนได้ค่อนข้างน้อยแล้ว”
“เจ้าตามเข้ามาเช่นนี้ ไม่เจออันตรายเลยหรือ?” เข
