นุษย์ตรงหน้าให้กระเด็นออกไป ใครจะรู้ว่า…
กลับเห็นมนุษย์ตัวเล็กที่เหยียบขนนกยืนบนท้องฟ้าไม่นึกว่าจะไม่กลัวแท้แต่น้อย ภายใต้แรงกดดันระดับสัตว์เทวะยังไม่รู้สึกไม่สบายสักนิด มันเห็นเช่นนี้ก็หรี่ตา ดวงตาคมกริบนิ่งจ้องเขา พร้อมถามว่า “เจ้ามนุษย์ เจ้าเป็นใครกันแน่!”
มนุษย์ทั่วไปจะไม่กลัวแรงกดดันระดับสัตว์เทวะได้เช่นไร? อีกอย่างกำลังของเขาก็ไม่สูง พละกำลังอ่อนแอเพียงนี้ ภายใต้แรงกดดันระดับสัตว์เทวะยังไม่ตกใจกลัวและไม่ไหวติงได้อย่างไร?
“นกอินทรี ปล่อยคนของข้าเสีย มิเช่นนั้นเจ้าจะต้องเสียใจแน่”
ระหว่างพูดเฟิ่งจิ่วก็หยิบกระบี่คมพยับออกมา กระบี่คมพยับส่องประกายสีดำปล่อยพลังกระบี่ที่แหลมคมและน่าสะพรึงตรงไปหานกอินทรีระดับสัตว์เทวะตรงหน้า
นกอินทรีจ้องมองเฟิ่งจิ่ว เห็นชุดแดงของมนุษย์พลิ้วไหวท่ามกลางสายลม พร้อมถือกระบี่ที่เปล่งประกายสีดำ บนร่างกระจายไปด้วยกลิ่นอายน่ากลัวที่ทรงพลังและดุดัน ก็อดหวั่นใจเล็กน้อยไม่ได้
มนุษย์คนนี้มีที่มาเช่นไรกันแน่?
เพราะรู้สึกไม่ปกติสักเท่าไร คิดว่ามนุษย์อาจไม่กลัวมันจริงๆ ด้วยเหตุนี้เดิมทีคิดจะจัดการเขา ยามนี้มันตีปีกถอยหลัง แล้วบินออกไปไกลสามจั้งในทันที
“คิดจะหนีหรือ? ปล่อยคนมาเสีย!”
ดวงตาของเฟิ่งจิ่วหรี่เล็กลง กระบี่คมพยับในมือตวัดไปสะท้อนพลังกระบี่รุนแรงพุ่งตรงไปหานกอินทรี เพียงเห็นประกายสีดำวาดผ่านกลางอากาศ ก่อนจะโจมตียังนกอินทรีตรงหน้าที่ห่างไปหกจั้งกว่าอย่างรวด
