ก็บน้ำตรงแหล่งน้ำ นกอินทรีอาจเห็นพวกเราจากบนฟ้า จึงบินลงมาจากข้างบนและจับหนิงหลางบินขึ้นไป ข้าพยายามไปช่วยกลับโดนปีกนกอินทรีออกแรงตบลงมา”
“นั่นเป็นสัตว์เทวะ เจ้าไม่ตายถือว่าโชคดีแล้ว” อสูรกลืนเมฆาที่นั่งหมอบข้างๆ เอ่ยขึ้น
“สัตว์เทวะ?” พวกเขาตะลึง นกอินทรีตัวนั้นเป็นสัตว์เทวะ?
“อืม นั่นเป็นระดับสัตว์เทวะแล้ว น่าจะเป็นสัตว์ร้ายจากรอบใน รอบนอกไม่เคยมีสัตว์เทวะโผล่มา มากสุดจะเป็นระดับอสูรศักดิ์สิทธิ์ขั้นสูงสุด แต่ไม่ต้องเป็นห่วงไป นายท่านของข้าไล่ตามไปแล้ว เขาต้องช่วยเจ้าอ้วนกลับมาได้แน่”
พวกเขาได้ยินคำพูดของมัน ในใจเคร่งเครียดเล็กน้อย มีความกระวนกระวายไม่สงบใจ สัตว์เทวะ พวกเขายอมรับว่าไม่สามารถไปต่อกร และยิ่งไม่มีทางสู้ชนะได้ ถึงอย่างไรแม้เป็นผู้ฝึกตนระดับกำเนิดวิญญาณเผชิญหน้าสัตว์เทวะ ก็ไม่กล้าบอกว่าจะปลอดภัยหายห่วงได้
“อสูรกลืนเมฆา เจ้าเป็นอสูรพันธสัญญาของเฟิ่งจิ่ว พวกเราไล่ตามไปกันเถอะ! แม้กำลังของพวกเราไม่เท่าไร อาจช่วยอะไรเขาได้บ้าง” ฝึกวิชามาด้วยกันนานเพียงนั้น ยามนี้รู้ชัดว่าพวกเขาสองคนมีอันตรายกลับไม่ไปช่วย พวกเขาทำไม่ได้หรอก
อสูรกลืนเมฆาได้ยินเช่นนี้ก็มองพวกเขา ก่อนจะพยักหน้า “ตามข้ามาแล้วกัน! มีข้าอยู่สัตว์ร้ายทั่วไปจะไม่กล้าเข้ามาใกล้”
ต้องรู้ไว้ว่ามันเป็นสัตว์เทวะ เพียงแต่เก็บแรงกดดันระดับสัตว์เทวะมาตลอด หากไม่ทำเช่นนี้สัตว์ร้ายอะไรพวกนั้นรู้สึกถึงกลิ่นอายของมันก็ไม่รู้หนี
