บ่ง” ซ่งหมิงเอ่ยขึ้น แล้วกดเสียงเบาลงกล่าวว่า “พวกเขาใช้ยา เช่นนั้นพวกเราก็ใช้ยาบ้าง เพิ่มปริมาณหน่อยแล้ววางยาพวกเขาก็ได้ไม่ใช่หรือ?”
“ไหนเลยจะง่ายดายเพียงนั้น?” ลั่วเฟยส่ายหน้า “วิธีนี้จัดการคนอื่นอาจจะได้ แต่รับมือผู้ฝึกวิชามารพวกนี้ไม่ได้แน่นอน ในหมู่พวกเขาต้องมีคนชำนาญด้านยา มิเช่นนั้นไม่น่าทำให้ผู้ฝึกตนระดับกำเนิดวิญญาณของตระกูลติดกับได้ หนำซ้ำยังเป็นยาที่แม้แต่ระดับกำเนิดวิญญาณยังต้านทานไม่ไหว ต้องเก่งกาจมากแน่”
“ฮึ! ต่อให้เก่งกาจอีกเพียงใดจะสู้ยาของภูตหมอได้หรือ” ต้วนเยี่ยเบะปากเอ่ย
หนิงหลางมองลั่วเฟยพลางถามว่า “เจ้ามีความคิดอะไรดีๆ ไหม”
“ฮิ ข้ามีวิธีหนึ่ง พวกเจ้าเข้ามาใกล้หน่อย ข้าจะบอกพวกเจ้า…เช่นนี้…เช่นนี้”
เฟิ่งจิ่วอุ้มอสูรกลืนเมฆานั่งอยู่บนกิ่งไม้ไม่ไกล มองพวกเขาสี่คนหารือกันตรงนั้น ไม่นานนักก็เห็นว่าพวกเขาเหมือนจะขัดแย้งอะไรกัน สุดท้ายคล้ายตกลงอะไรบางอย่างได้ หนิงหลางกับซ่งหมิงสองคนถอยมาด้านหลังอีกหน่อยก่อนจะปลอมตัว สิ่งที่ทำให้เธอกลืนไม่เข้าคายไม่ออกเล็กน้อยคือ นึกไม่ถึงว่าสองคนนั้นจะเปลี่ยนมาสวมเสื้อผ้าผู้หญิง
แต่เห็นชัดว่าทั้งสองคนสางผมไม่เป็น สุดท้ายซ่งหมิงจึงถักสองเปียปล่อยไว้ด้านหลัง ส่วนหนิงหลางทำเป็นมวยผม แล้วยัดผลไม้สองลูกตรงหน้าอก ซ้ำยังทาแป้งบนหน้าเล็กน้อย เธอเห็นแล้วอดหัวเราะไม่ได้
ทว่ารอจนพวกเขาจัดการเรียบร้อย ก็ขยิบตามาให้เธอพลางจับกระโปรงหมุนตัวประหนึ่ง
