หมายความว่าไม่ว่าจะแพ้หรือชนะ ในเมื่อพวกเขาเป็นหนึ่งกลุ่ม ก็ยินยอมรับผิดชอบและแบ่งปันร่วมกัน
ครั้นเห็นเช่นนี้ เฟิ่งจิ่วแอบพยักหน้า หลังจากมองทั้งสองนี้ก็มองลั่วเฟยที่ตะลึงไปเล็กน้อยกับต้วนเยี่ยที่เม้มริมฝีปาก ก่อนจะเผยรอยยิ้มเอ่ยว่า “สองร้อยแปดสิบห้าก้อนของพวกเจ้ามอบมาให้ข้าครึ่งหนึ่ง ส่วนที่เหลือคืนหนิงหลางกับซ่งหมิงไป”
ต้วนเยี่ยไม่พูดอะไร ถึงอย่างไรขอแค่พวกของหนิงหลางได้มาเยอะกว่าพวกเขามากจริง หากหยิบจากในห้วงมิติมายังเทียบเคียงพวกหนิงหลางได้ แต่ตอนนี้แม้อยากจะนำออกมาก็สายไปแล้ว
“ทำไมพวกเจ้าได้มามากเพียงนั้น?” ลั่วเฟยถามอย่างเหลือเชื่อเล็กน้อย ไม่เข้าใจที่มาของผลึกอสูรพวกนี้
“นอกจากบางส่วนที่เป็นผลึกอสูรซึ่งพวกเราล่ามา พวกเราไปจับตามองผู้ฝึกวิชามารกลุ่มหนึ่ง พวกนั้นมียี่สิบกว่าคน พวกเราใช้แผนล่อพวกเขาออกมาฆ่าทีละคนๆ ของของพวกเขาจึงกลายเป็นของพวกเราไปโดยธรรมชาติ”
หนิงหลางเอ่ยอย่างภูมิใจ แค่จับจุดอ่อนความโลภของผู้ฝึกวิชามารพวกนั้น แล้วใช้สมบัติล่อพวกเขามาติดกับ แม้สุดท้ายต้องสู้กัน แต่วิธีนี้ก็สะดวกมาก และลดระดับความอันตรายลงได้
พวกเขาจะไม่ฆ่าผู้บริสุทธิ์ตามอำเภอใจ ผู้ฝึกวิชามารทำชั่วก็ฆ่าแต่ผู้ฝึกวิชามาร ส่วนผู้ฝึกตนไร้สำนักไม่มาระรานพวกเขา จึงแค่หาโอกาสขโมยถุงฟ้าดินมาและหนีไปโดยไม่ทำร้ายพวกเขาสักนิด
“เช่นนั้นทำไมพวกเจ้าถึงเอาทั้งหมดออกมา? ดีร้ายอย่างไรพวกเจ้าก็หยิบน้อยๆ หน่อยสิ!
