า!”
ผู้ฝึกตนระดับหลอมแก่นพลังสามคนได้สติกลับมาจากความตกตะลึง เมื่อเห็นว่ามีคนจะหนีก็โมโหจนตะโกนดังลั่น แต่พอสิ้นเสียงตะโกนเกรี้ยวกราดของพวกเขา ก็เห็นผ้าแพรแดงจู่โจมออกไปพันรอบเท้าของระดับสร้างรากฐานที่จะหนีไปคนนั้น แล้วลากเขากลับมาเสียดื้อๆ
“มะ ไม่! ปล่อยข้าไป! ข้ายังไม่อยากตาย!”
น้ำเสียงตื่นตระหนกเจือการร้องขอความเมตตาดังขึ้นมา เท้าที่โดนผ้าแพรแดงรัดไว้ สำหรับเขาแล้วราวกับโดนมัจจุราชจับลากลงนรก ทำเอาเขาดิ้นรนด้วยความตกใจ หมุนตัวตวัดกระบี่ไปทางผ้าแพรแดง คิดจะฟันให้ขาดเสีย
ใครจะรู้ เมื่อกระบี่ของเขาฟันไปหาผ้าแพรแดง กลับโดนกลิ่นอายพลังวิญญาณขุมหนึ่งต้านกลับไป พอเห็นภาพเช่นนี้แล้ว เขาจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าผ้าแพรแดงเป็นของวิเศษไม่ธรรมดา?
“ฆ่ามันเสีย! มันไม่ตายเราก็ตาย!”
สามผู้ฝึกตนระดับหลอมแก่นพลังตะโกนลั่น ในเมื่อถอยไม่ได้ก็ได้แต่ทุ่มเทกำลังทั้งหมดสังหารเด็กหนุ่มชุดแดงเสีย! มิเช่นนั้นไม่ว่าใครก็ไม่รอดชีวิต
เหล่าผู้ฝึกตนระดับสร้างรากฐานที่คิดจะหนี เดิมทีในใจมีความหวาดกลัว หลังจากได้ยินคำพูดของผู้ฝึกตนระดับหลอมแก่นพลังทั้งสาม เห็นว่าพวกเขาหนีไม่รอดแน่ๆ ชัดเจนว่ามีแต่ต้องสู้เท่านั้น จึงกัดฟันถือกระบี่เข้าไปรับหน้า
ในเมื่อหนีไม่ได้ พวกเขายอมสู้ตายเพื่อเอาชีวิตรอด!
จิตมุ่งต่อสู้ผุดขึ้นมา จิตสังหารปรากฏ คนที่เหลือไม่ถึงสิบล้อมเข้ามาโจมตี ตั้งใจจะสังหารเฟิ่งจิ่ว ทว่าเธอไม่ลงมือหรือไม่เกิดจิตส
