ได้มาสิบกว่าก้อน สิบวันจะให้เกินร้อยก็ยากนัก
ซ่งหมิงกับหนิงหลางสองคนฆ่าสัตว์อสูรสองสามตัวก็เหนื่อยจนหอบแฮ่ก นั่งหอบหายใจพิงอยู่ใต้ต้นไม้
“ทำอย่างไรดี? เป็นเช่นนี้ต่อไปไม่พอหรอก! สองวันเพิ่งได้ผลึกอสูรมาสิบกว่าก้อน แบ่งสองคนเท่าๆ กันยังไม่ถึงสิบก้อนด้วยซ้ำ” หนิงหลางเอ่ยด้วยใบหน้ายับยู่
ซ่งหมิงคิดๆ แล้วบอกว่า “เช่นนี้ผลึกอสูรของพวกเราจะไม่พอ ไม่สู้…”
“เช่นนี้? จะไหวได้อย่างไร พวกเรามีแค่สองคน หนำซ้ำกำลังยังไม่แข็งแกร่งมาก” หนิงหลางกล่าวอย่างไม่ค่อยมั่นใจ
“ทำไมจะไม่ได้? คนส่วนมากในนี้ใช้วิธีปล้นชิง ขอแค่พวกเราปล้นผู้ฝึกตนตัวคนเดียวก็พอ คนพวกนั้นต้องมีผลึกอสูรติดตัวแน่ๆ”
“แต่เฟิ่งจิ่วบอกให้พวกเราหาผลึกอสูรจากสัตว์ร้าย อยากจะพัฒนากำลังต่อสู้ของพวกเราด้วย หากใช้วิธีปล้นเช่นนี้ ใช้ไม่ค่อยได้กระมัง?” เขาลังเลเล็กน้อย ฐานะทางบ้านของเขาร่ำรวย เรื่องการปล้นชิงเช่นนี้ไม่เคยทำเลยจริงๆ
มือใหญ่ของซ่งหมิงตบบนบ่าของเขา เอ่ยว่า “ปล้นก็ต้องต่อสู้นะ! เจ้าคิดว่าไม่ต้องสู้หรือ ผู้ฝึกตนพวกนั้นบางคนแข็งแกร่งกว่าเราอีก ถ้าปล้นผู้ฝึกตนไร้สำนักหรือผู้ฝึกวิชามาร ผลึกอสูรที่ได้มาต้องเยอะแน่ๆ อีกอย่างไม่แน่ว่าอาจจะมีสมบัติอื่นด้วย เจ้าไม่คิดบ้างหรือ?”
กล่าวถึงตรงนี้ ซ่งหมิงก็ยักคิ้วให้หนิงหลางด้วยสีหน้ายิ้มกริ่ม ในใจรู้ว่าด้วยนิสัยของอีกฝ่ายจะต้องเห็นด้วยแน่นอน
………………………………………………….
