องมองคนพวกนั้นข้างหลัง มุมปากยกขึ้นยิ้มแปลกๆ กำลังต่อสู้ของคนพวกนี้คงไม่อ่อนแอ สามารถยืมมือพวกเขามากำจัดงูยักษ์ได้ ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว
หลังตัดสินใจแน่วแน่ เฟิ่งจิ่วชะลอความเร็วลง ส่งดวงจิตออกไปสำรวจ ไม่ทันไรก็พบว่าบริเวณห่างจากที่นี่ระยะหนึ่งมีฝูงงูอยู่ ทว่าไม่เห็นราชางูในฝูงงูประมาณห้าหกร้อยตัวนี้
เธอนึกสงสัย แอบคิดว่าหรือราชางูจะไม่อยู่แถวนี้ อาจจะกลับไปยังสถานที่ที่เธอย้ายต้นผลไม้วิญญาณทรงแจกันอีก ระหว่างคิดแผนการพลางฟังเสียงด้านหลัง เธอเร่งความเร็วเพื่อทิ้งห่างคนข้างหลังออกไป
ยามนี้ร่างสีแดงตรงหน้าวิ่งไปไกลเรื่อยๆ เดิมทีห่างกันแค่ระยะสามสี่จั้ง ตอนนี้เป็นสามสิบกว่าจั้งแล้ว เหล่าผู้ฝึกวิชามารเห็นภาพเช่นนี้ก็ลอบตกใจ ขณะเดียวกันก็โกรธเคืองและไม่ยอมแพ้ เร่งความเร็วตามต่อไป
ทว่าแม้จะเร่งความเร็ว พวกเขาก็ยังคงค่อยๆ ทิ้งระยะห่าง เมื่อเห็นร่างสีแดงหายไปจากสายตาของพวกเขาโดยไม่ได้เข้าไปในป่า พวกเขาทั้งประหลาดใจและโกรธแค้น
ตกใจว่าด้วยกำลังวรยุทธ์ของพวกเขากลับตามเด็กหนุ่มคนข้างหน้าไม่ทัน โมโหที่ถุงฟ้าดินของตนเองถูกเด็กหนุ่มชุดแดงขโมยไป หนำซ้ำสมบัติสะสมพวกนั้นยังอยู่ในถุงฟ้าดินทั้งหมดด้วย
“สมควรตาย! หายไปแล้ว!”
ผู้ฝึกวิชามารคนหนึ่งด่าทอ หยุดฝีเท้าที่วิ่งตามแล้วมองไปรอบด้าน แต่ก็ไม่เห็นเด็กหนุ่มสวมชุดแดง
“เขาหนีไปไม่ไกลหรอก น่าจะอยู่แถวนี้ พวกเราไปค้นหา!”
“ตามหาตัวมา ถลกหนังเลาะเอ็นเสี
