เมื่อเห็นว่าการโจมตีของตนเองไม่มีพลังทำลายอะไรเลย งูพวกนั้นยังหลั่งไหลกันเข้ามา หน้าก็ถอดสี คราวนี้ถึงจะพุ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว
“หนีเร็ว!”
ผู้ฝึกวิชามารเหล่านั้นเห็นเช่นนี้ก็หัวเราะเยาะ “เจ้าขี้ขลาด! แค่งูไม่กี่ตัวก็กลัวจนกลายเป็นเช่นนี้ได้? ไร้ประโยชน์ได้สุดยอดนัก”
ทว่าเพิ่งกล่าวจบ ก็เห็นผู้ฝึกตนพวกนั้นพุ่งผ่านข้างกายพวกเขาไปอย่างว่องไว พวกเขาไม่ได้ขวางหน้า ทว่าจ้องมองเหล่างูบนพื้นด้านหลัง ยิ่งมองก็ยิ่งพบว่าไม่ปกติ
ไม่เพียงมีบนพื้นเท่านั้น แม้แต่บนต้นไม้ก็มี หนำซ้ำจำนวนยังมากมายจนพอจะทำให้คนตะลึงได้
“สมควรตาย! ทำไมถึงมีงูเยอะเพียงนี้ได้?”
พวกเขาด่าทอและหมุนตัววิ่งไปด้านหน้าโดยเร็ว ใครจะรู้ว่าเมื่อหมุนตัววิ่งไป ก็เห็นร่างสีแดงปรากฏตัวตรงหน้าพวกตนรวมถึงผู้ฝึกตนพวกนั้นอีกครั้ง
“ดูนั่น! เจ้าเด็กบ้านั่นนี่นา!”
“จับมันไว้! มันน่าตายนัก!”
คนด้านหลังกำลังด่าทอ แต่ท่ามกลางเสียงก่นด่าและเสียงขู่ของฝูงงู ยังมีเสียงดังสนั่นแว่วมาเลือนราง…
………………………………………………….
