ัก เหตุใดใบมีดลมที่ส่งไปโจมตีถึงสังหารงูพิษไม่ตาย ทั้งยังเกิดเสียงดังแกร๊งคล้ายเสียงโลหะ
ระหว่างถอยหลังไป เธอมองสำรวจงูพิษพวกนั้น เห็นว่าตัวที่เข้ามาโจมตีเธอเป็นเพียงงูขนาดเล็กและขนาดกลาง ส่วนงูพิษตัวค่อนข้างใหญ่ขดอยู่ใต้ต้นไม้ ในนั้นมีงูยักษ์ตัวหนึ่งเหมือนเป็นราชาของฝูงงู ขนาดตัวประมาณแขนของผู้ชาย ยาวประมาณหนึ่งจั้ง เวลานี้กำลังขดบนต้นไม้ทรงแจกันพลางชะโงกหัวแลบลิ้นจ้องมองเธอ
“จะขู่ข้าหรือ?”
เฟิ่งจิ่วเลิกคิ้ว มองราชางูที่ส่งเสียงขู่พร้อมแลบลิ้นและใช้ดวงตาดุร้ายกระหายเลือดจับจ้องเธอ ในใจกำลังคิดวางแผน
งูพวกนี้น่าจะเป็นธาตุโลหะ ดาบและกระบี่ฆ่าไม่ได้ เช่นนั้นหากเปลี่ยนเป็นกำมะถันแดง[1]ที่งูกลัวเล่า? นึกถึงตรงนี้เธอก็หยิบกำมะถันแดงขวดหนึ่งจากในห้วงมิติออกมาเปิดฝาโยนไปทางฝูงงู
ทว่าเมื่อกำมะถันแดงสาดลงในฝูงงู เธอก็อดกะพริบตาปริบๆ ไม่ได้ นึกไม่ถึงว่าจะไม่ได้ผลสักนิด งูพวกนั้นยังขดอยู่ตรงนั้นไม่หนีไปแม้แต่น้อย ประหนึ่งว่าไม่รู้สึกอะไรต่อกลิ่นของกำมะถันแดงแล้ว
เธอเห็นเช่นนี้ก็ลูบๆ คาง แววตาเปลี่ยนไปเล็กน้อย กำมะถันแดงใช้ไม่ได้? ทำไมกันล่ะ ถ้าว่ากันตามปกติแล้ว ไม่ว่าเป็นงูพิษเช่นไรก็ล้วนทนกลิ่นของกำมะถันแดงไม่ไหว กำมะถันแดงเป็นศัตรูโดยธรรมชาติของงู แต่สถานการณ์ในตอนนี้กลับทำให้เธอต้องใช้ความคิด
เฟิ่งจิ่วกลอกตาขบคิด สายตาหยุดลงบนต้นไม้ทรงแจกัน งูพิษพวกนี้ไม่กลัวดาบกระบี่ ไม่กลัวกำมะถันแดง และ
