าตกใจเช่นนี้
มิน่าละ มิน่าพวกของต้วนเยี่ยถึงตามเขาไปง่ายๆ เช่นนั้น ติดตามข้างกายภูตหมอหนึ่งปี เป็นเรื่องดีที่คนอื่นร้องขอยังไม่ได้
พวกเขาแบกก้อนหินนั่งกระโดดไปครึ่งเดือน ตอนเพิ่งเริ่มทนไม่ถึงสองชั่วยามก็หมดแรงแล้ว หอบหายใจล้วนลำบาก แต่อสูรกลืนเมฆาก็ไม่ไว้หน้าพวกเขาจริงๆ เพียงได้ยินคำพูดของเฟิ่งจิ่วก็เผยฟันแหลมคมใส่จริงๆ ทำให้พวกเขาที่อยากจะพักผ่อนกลัวเสียจนได้แต่กัดฟันฝืนทนต่อไป
กระทั่งผ่านไปครึ่งเดือน กำลังกายค่อยๆ ดีขึ้น แม้จะแบกก้อนหินหนักห้าสิบชั่งนั่งกระโดดไปรอบๆ ตลอดเช้าก็ไม่ต้องพักผ่อนเลย แต่เพราะเวลาครึ่งเดือนผ่านไป พวกเขาก็เริ่มวิ่งและยังคงแบกก้อนหินไว้ วิ่งไปเช่นนี้เป็นเวลาอีกครึ่งเดือน
อยู่ในนี้พวกเขาเหมือนตัดขาดจากภายนอก อาจเพราะผลจากเขตอาคมและค่ายกลของเฟิ่งจิ่ว คนและสัตว์ร้ายใดๆ ข้างนอกถึงไม่เคยเข้ามาที่นี่ ดังนั้นความสงบในนี้จึงทำให้พวกเขาลืมไปว่าตอนนี้กำลังอยู่ในเทือกเขาอเวจี…
เวลาหนึ่งเดือนผ่านไป เฟิ่งจิ่วในอาศรมที่ไม่เดินออกมาตั้งครึ่งเดือนวันนี้ก็เดินออกมา ยังคงสวมชุดแดงแพรวพราวสะอาดเช่นตอนแรก ไม่ขาดหรือสกปรกเลย ทำให้คนเห็นอดสงสัยไม่ได้ว่าช่วงนี้เขากลั่นยาเซียนในอาศรมจริงๆ หรือ?
ท่าทางนั้นประหนึ่งว่าพักผ่อนในอาศรมมาเต็มๆ หนึ่งเดือน ไม่เห็นซูบผอมหรือเหนื่อยล้าสักนิด ยังคงมีท่าทางกระฉับกระเฉง ในดวงตาสดใสแฝงไปด้วยความดุดัน
แม้รู้สึกแปลกในใจแต่พวกเขาไม่กล้าถาม สวรรค์ร
