ม่ระวังคงทิ้งชีวิตไว้ที่นี่
เฟิ่งจิ่วกัดฟันกรอด เอ่ยว่า “เข้าป่าไป! ใช้ปีศาจต้นไม้ดักค้างคาวเลือดพวกนั้น แล้วใช้ไฟเผา!” สิ้นเสียงเธอพาพวกเขาพุ่งไปยังป่าไม้ประหลาดข้างหน้า ค้างคาวเลือดพุ่งเข้ามาด้านหลัง เพื่อไล่ตามพวกเขามา
“ตามมาดีๆ อย่าเดินแยกไปล่ะ!” เฟิ่งจิ่วบอกคนอื่นๆ ด้านหลัง พลางใช้เปลวไฟเปิดเส้นทาง ปีศาจต้นไม้ที่เจอไฟพากันเก็บกิ่งให้ทาง
“สิงโตไฟ! ออกมา!” ต้วนเยี่ยแผดเสียง เพียงเห็นรัศมีแวววาว สิงโตไฟของเขากระโจนออกมาจากห้วงมิติสัตว์วิญญาณ แล้วเข้าร่วมต่อสู้อย่างรวดเร็ว
ค้างคาวกระหายเลือดที่อลหม่านและกิ่งไม้ที่ร่ายรำโจมตีมาทางพวกเขาดั่งกรงเล็บปีศาจทำให้พวกเขาไม่กล้าปล่อยวาง ร่างกายตึงเกร็ง กระบี่ในมือตวัดฟันไป เพียงได้ยินเสียงพลังกระบี่ดุดันลอยออกไปในป่าที่มืดสนิท ฟันพื้นเป็นรอยกระบี่เส้นๆ ก่อนกระแสลมจะไหลพล่านไปรอบทิศและกระจายไปในอากาศ…
ค้างคาวเลือดข้างกายพวกเขาตกลงบนพื้น กลิ่นคาวเลือดแพร่ไปในอากาศ กรงเล็บกิ่งไม้ที่ปีศาจต้นไม้ยื่นไปถูกตัดไปไม่น้อย จึงไม่กล้ายืดไปหาพวกเขาอีก ตรงกันข้ามกรงเล็บปีศาจจากกิ่งไม้พวกนั้นยื่นออกไปเกี่ยวคว้าค้างคาวเลือดไว้ แล้วใบหน้าปีศาจก็เผยออกมาบนต้นไม้และอ้าปากกลืนค้างคาวเลือดลงไปทันที
เมื่อค้างคาวเลือดลดน้อยลง พวกที่เหลือสุดท้ายก็วนเวียนอยู่เหนือศีรษะของพวกเขา ซ้ำยังต้องหลบหลีกการเกี่ยวจับของกิ่งไม้ ท้ายที่สุดจึงทำได้เพียงตีปีกหนีออกไป
“ฮู่! ข้าเหน
