กเจ้าตายอย่างไร้ที่ฝังแน่!”
เฟิ่งจิ่วเลิกคิ้วและชายตามองคนคนนั้น คร้านจะโต้เถียงกับเขาแล้ว
เธอมองยังสองทหารรับจ้าง แม้คิดว่าตนเองรับมือคนพวกนี้ได้ แต่ในเมื่อพวกเขาแสดงตัวช่วยเหลือ อย่างไรก็ต้องขอบคุณ ถึงอย่างไรคนมากมายเพียงนี้ที่นี่ มีเพียงพวกเขาที่เคยมีวาสนาพบหน้ากันยืนออกมา
“ขอบคุณมาก” เธอประสานมือกล่าวขอบคุณทั้งสองไกลๆ
“ไม่ต้องๆ แค่เรื่องเล็กน้อย” ผู้ฝึกตนระดับหลอมแก่นพลังโบกๆ มือ ผู้ฝึกตนระดับสร้างรากฐานข้างกายก็ฉีกยิ้ม
“แต่พวกเจ้าวิ่งมาก่อนพวกเราได้อย่างไร? อีกอย่างพวกเจ้าคิดจะเข้าไปเทือกเขาอเวจีจริงๆ หรือ? ที่นั่นไม่ใช่สถานที่ที่เด็กอย่างพวกเจ้าจะไปเที่ยวเล่นได้ ฟังคำพูดของข้า แล้วกลับบ้านไปเสียดีๆ เถอะ!” ทหารรับจ้างระดับหลอมแก่นพลังเอ่ยไป คิดว่าพวกเขาเป็นเพียงเด็กน้อยที่หนีออกจากบ้าน
เดาว่าพวกเขาแค่รวมหัวกันแอบมาที่นี่ แต่เทือกเขาอเวจีไม่ใช่สถานที่ที่เด็กน้อยอย่างพวกเขาจะมาได้จริงๆ พวกเขาเข้าไปเช่นนี้มีแต่จะตาย
เห็นว่าตอนนี้ยังไม่ทันข้ามไปอีกฝั่งก็ถูกคนที่นี่เพ่งเล็ง หาเรื่องให้ตนเองโดนฆ่า หากไปข้างในจะไหวหรือ?
สำหรับคำแนะนำของทหารรับจ้าง พวกคนจากตระกูลใหญ่รอบข้างแสร้งว่าไม่ได้ยิน แล้วหลับตาลงเล็กน้อยนั่งขัดสมาธิปรับลมปราณ ก่อนหน้านี้พวกเขาไม่ช่วยเหลือและไม่ออกปากเตือน พูดได้ว่าเฝ้ามองเฉกเช่นคนนอก แต่พวกเขาไม่คิดว่าตนเองทำผิดหรือเฉยชาไร้น้ำใจเกินไป
โลกก็เป็นเช่นนี้ ไร้ญาติขา
