าไปจริงๆ มิเช่นนั้นคงไม่ถูกรั้งไว้ที่นี่ อยากข้ามไปก็ไม่ได้
“ถูกต้อง ข้าเคยมาครึ่งหนึ่ง มิเช่นนั้นครั้งนี้นายจ้างคงไม่เลือกกลุ่มทหารรับจ้างของพวกเรา เจ้าว่าใช่หรือไม่?”
“เช่นนั้นท่านก็รู้ว่าจะข้ามไปอย่างไร?”
ทหารรับจ้างระดับหลอมแก่นพลังยิ้มขึ้นมากลับไม่พูดอะไรอีก เห็นเช่นนี้สายตาคนอื่นๆ ต่างแวววาวเล็กน้อย หากเขารู้ว่าจะข้ามไปเช่นไร ขอแค่รอดูว่าเขาข้ามหน้าผาสามสิบจั้งไปอย่างไร ก็เรียนรู้และข้ามตามไปได้
นึกถึงข้อนี้หัวใจที่เคยกังวลไม่สงบจึงค่อยๆ นิ่งลง แม้เทือกเขาอเวจีจะอันตรายมาก แต่เป็นแรงจูงใจที่มากยิ่งสำหรับพวกเขา แม้รู้ว่ามีอันตราย และครั้งนี้ยังเป็นไปได้มากว่าจะเอาชีวิตไปทิ้ง พวกเขาก็หวังจะเข้าไปได้สักครั้ง
คุยกันไปพักหนึ่งทหารรับจ้างที่กลับไปก็พากองกำลังด้านหลังมาถึงที่นี่ เห็นว่ากลุ่มทหารรับจ้างของพวกเขามากันแล้ว ผู้ฝึกตนระดับหลอมแก่นพลังจึงบอกพวกของเฟิ่งจิ่วว่า “เอาล่ะ ข้าต้องกลับไปแล้ว พวกเจ้าดูแลตนเองให้ดีล่ะ!”
………………………………………………….
