เพียงครั้งเดียว แต่เมื่อถึงช่วงก่อนการเก็บเกี่ยวยังจะได้ใช้งานอีกครั้ง
เจ้าหน้าที่กับผู้อาวุโสเห็นว่าผลลัพธ์ออกมาดีเช่นนั้นก็รู้สึกคันยุบยิบในใจ…นาน้ำผืนเล็ก ๆ ก็ยังทำแบบนี้ได้ ถึงปีหน้าเมื่อทุกคนเปลี่ยนมาทำนาน้ำกันหมดแล้ว ก็สามารถใช้วิธีนี้ได้เช่นกันใช่ไหมนะ?
“หา พวกท่านอยากให้เจ้าเจ็ดทำแผนชลประทานสำหรับนาของทั้งหมู่บ้าน?”
จูซานคิดไม่ถึงเลย เรื่องตรงหน้ายังทำไม่เสร็จ เจ้าหน้าที่กับผู้อาวุโสก็คิดไปถึงเรื่องของปีหน้าแล้ว
แต่ก็ไม่น่าแปลกใจ ถ้าการทำนาน้ำในปีนี้ประสบความสำเร็จ ปีหน้าก็จะมีนาน้ำมากกว่าเดิม
ได้ประจักษ์กับข้อดีของมันแล้ว ใครเล่าจะอดใจไหว?
“เจ้าคิดว่าทำได้ไหม?” เจ้าหน้าที่พูด “ถ้าทำไม่เสร็จในทันทีก็ไม่เป็นไร ข้ารู้ว่าเจ้าเจ็ดบ้านพวกเจ้ากำลังจะไปเรียนที่โจวเสวีย เขาค่อย ๆ ทำไปก็ได้ ปีนี้ไม่เสร็จก็ทำต่อปีหน้า…ขอแค่ทำมันออกมาได้ พวกข้าก็จะประหยัดแรงได้มากทีเดียว”
“ใช่แล้ว พวกข้าไม่รีบร้อน ค่อยเป็นค่อยไปก็ได้ ทำได้เท่าไหร่ก็เท่านั้น” ผู้อาวุโสพยักหน้ามาจากข้าง ๆ
จูซานเงียบไปอย่างใช้ความคิดแล้วตอบว่า “ข้าต้องไปปรึกษาเรื่องนี้กับเจ้าเจ็ดก่อน นี่เป็นงานของเขา ต้องให้เขาพิจารณาด้วยตัวเอง”
“ได้ เจ้าไปพูดกับเขาก็แล้วกัน รบกวนเจ้าแล้ว จูซาน!”
เมื่อจูซานกลับไปถึงเรือนก็กล่าวถึงเรื่องนี้ระหว่างรับประทานอาหารมื้อเย็น
แทบทุกคนล้วนรู้สึกดีใจแทนจูชี คิดว่าส่งเขาไปเรียนหนังสือเป็นเรื่องคุ้ม
