นกัน ดึกดื่นยังไปทางเล็กๆ อีก”
สามคนด้านหลังตามอยู่ห่างๆ เลี่ยงไม่ให้โดนสังเกตเห็น สองคนข้างหน้าแบกถุงกระสอบเดินไปตลอด จนกระทั่งมาถึงสถานที่หนึ่งถึงแวบร่างเข้าไป คนทั้งสามแนบชิดกำแพง เมื่อเห็นอักษรที่เขียนตรงสถานที่นั้นก็พลันอ้าปากค้าง ตะลึงไปเล็กน้อย
“ไม่ใช่กระมัง นี่ส่งมาโรงค้าเด็กหนุ่มหรือ”
ทั้งสามมองหน้ากัน สีหน้าแปลกพิลึก “เป็นลั่วเฟยแน่ๆ”
“เข้าไปดูกันหน่อยไหม?” ต้วนเยี่ยมองอีกสองคนพลางเอ่ยถาม
“ไปสิ” สิ้นเสียง พวกเขาตรงไปข้างหน้าพร้อมกัน จนมาถึงด้านในอย่างเงียบๆ เห็นว่าผู้ฝึกตนสองคนนั้นหมุนตัวออกไปพอดี จึงมาที่หน้าต่างห้อง และมองไปด้านในผ่านรอยแยกเล็กๆ ของหน้าต่าง
แม่เล้าอายุสามสิบกว่าด้านในให้สัญญาณ “เปิดถุงซิ ข้าจะดูเสียหน่อยว่าสินค้าที่ไม่ต้องการเงินหน้าตาเป็นเช่นไร”
“ขอรับ” สองชายฉกรรจ์ขานรับแล้วเปิดถุงกระสอบ เผยให้เห็นเด็กหนุ่มที่หมดสติอยู่ด้านใน
เมื่อทั้งสามคนนอกหน้าต่างเห็นคนที่สลบไป แท้ที่จริงในใจยังยินดีในความโชคร้ายของผู้อื่นอยู่บ้าง
แม้เดาได้แต่แรกว่าคนในถุงกระสอบคือลั่วเฟย แต่พอเห็นเขาคิดจะจัดการเฟิ่งจิ่ว สุดท้ายกลับโดนคนเจ้าแผนการโต้กลับ ก็เห็นใจอย่างยิ่งจริงๆ
เวลานี้พวกเขาสงสัยยิ่งนัก ลั่วเฟยที่รู้สึกตัวขึ้นมาจะฝังใจมากสักเพียงใด?
………………………………………………….
